het feest van de conversatie

 

Screen Shot 2016-01-15 at 7.43.52 PM

 

Hoewel body image en alle daaraan grenzende onderwerpen al een tijdje hun weg naar de media vinden, lijkt het thema nu een heter hangijzer dan ooit tevoren. Dat de druk om aan een bepaald schoonheidsideaal te voldoen altijd heeft bestaan illustreren de geschiedenisboeken. Geen enkele periode was gevrijwaard van regeltjes, trends en normen. En ook vandaag de dag is dit het geval: trends wisselen elkaar af, afhankelijk van cultuur, leeftijd en leefwereld. We zien een geslinger van links naar rechts, van dik naar dun, van make-up naar naturel, van naaktheid naar boerkini. Hete hangijzers worden opgehangen, sommigen verbranden zich eraan, anderen zien het als de ideale gelegenheid om hun persoonlijk verhaal te kunnen doen.

Sociale en andere media zorgen ervoor dat de discussies op tafel blijven en we met z’n allen kunnen deelnemen aan het debat of we nu, als mens, écht vrijheid en beslissingsrecht hebben over ons lichaam. Het levert verhitte gesprekken op, soms met valabele punten van allerlei, vaak -jammerlijk- ook vol gescheld, kortzichtigheid en angst.

Als vrouw, mens, en wereldburger ben ik, in alle tumult, toch blij dat we onze stem ontdekt hebben. Want hoe tegenstrijdig meningen en visies ook kunnen zijn, er wordt tenminste gepraat. Online, that is. En dat is al fijn, het wakkert de activiste in velen aan.

Maar hoe zit dat nu in het dagelijkse leven? Pràten we nog écht met mensen? Ik ben van mening dat niets ons meer bij elkaar kan brengen dan de openheid van het face-to-facegesprek, met respect, en zonder veroordeling. En dus waarom vragen we niet eens aan onze oma’s wat zij mochten dragen op het strand? Of zij de vrijheid hadden om te gaan werken? Wat de kleding- en make-uptrends in hun jonge jaren waren? Waarom zitten we niet eens samen met onze buren met Portugese roots? Wat zijn de schoonheidsidealen van hun land van herkomst? En heb je eigenlijk al eens samen rustig thee gedronken met moslima’s uit je omgeving en naar hun ervaringen geluisterd?

Er valt nog zoveel te leren, van iedereen, maakt niet uit welke leeftijd, seksualiteit of lichaamsvorm, welke herkomst of godsdienst. En in een samenleving die nu eenmaal een mengelmoes is van alle bovenvermelde elementen, staat dialoog voorop om er een feest van te maken.

Doe je mee?

Liefs,

Sabine

ode aan #demaria

12743971_10153294409251496_3788978184306463285_n

Antwerpen viert vandaag zijn officieuze Moederkesdag, en als Kempens boerinnetje volg ik deze gewoonte dus met veel plezier. Want ik vind het niet erg dat er twee moederdagen zijn in een jaar, ik word als ‘kind van’ al 365 dagen op een piëdestal gezet. En dat is wat moeders doen, niet waar? Eigen vermoeidheid opzij schuiven, zorg dragen voor andermans noden. Liefhebben en straffen. 24/7. Ik ontvang die overgave al 34 jaar lang! Gelukzak, zegt!

Mijn mama, aka #demaria, is een uniek exemplaar. Niet van de poes, maar echt en onversneden. Ze tettert met een ongezien enthousiasme de oren van je hoofd. Die gedrevenheid, daar staat ze voor bekend: geen half werk, my mom is a hustler pur sang.

Als je in de Kempen bent, passeer dan zeker eens langs Casa Peeters: het ontvangst is met veel lawaai, koffie, versgebakken appelcake en een toren aan ongefilterde verhalen. Het soort dat geen streken verkoopt, geen maskers opzet. Ze ziet je graag komen, en laat je weer gaan met een zakje vol energie en groenten uit de tuin.

12733415_10153293410606496_3570200931801144755_n

Ik denk niet dat ik mijn mama altijd naar waarde heb geschat, laat staan goed heb behandeld. Puber- en tienerzorgen lieten hun sporen na. Maar als we dezer dagen samen de natuur induiken, en al zwetend van paden afdwalen, voel ik me dichter bij haar dan ooit tevoren. Er  hangt dan een openheid in de lucht die mijn gelaat verzacht. En ik voel dat het haar ook deugd doet. Geheimen krijgen zuurstof en vinden hun landing op het ritme van onze tred. Lachsalvo’s echoën met de wind.

Ik zie #demaria graag.

She is a handful, geen twijfel mogelijk, maar ik heb grote handen, dus dat zit wel goed.

Liefs,

Sabine

elk nadeel heb zijn voordeel

1d9ecfb745b3f8f6c4e9b376f2d882f1

 

“Dus jij bent altijd gelukkig met wie je bent en hoe je eruit ziet? Altijd??”

Het ongeloof in haar stem klonk krachtig, en ik begreep heel goed waar mijn vriendin met deze vraag op doelde. Hoe kan je nu àltijd en overal, in alle omstandigheden gelukkig zijn met jezelf en je lijf?

Als activiste in de body image department voel ik de druk wel vaker om 24/7 regenbogen en glitters te plassen. Om altijd en overal met veel trots te verschijnen, en een eeuwige glimlach te bezitten. En alhoewel ik goeie energie verkies boven slechte, gaat mijn stem vooral op voor echtheid. Wat inhoudt dat ik de éne dag vol tranen kan zitten, en de dag erna met veel plezier anderen moed inspreek. Dat ik de éne dag met verve naakte dansjes placeer, en wat later mijn opgeblazen buik wil verstoppen. En gaat dit bij de meeste mensen niet zo? Botsen we allemaal niet regelmatig op hobbels en bobbels? Krijgen we allemaal niet eens te maken met onzekerheden, verdriet, woede of frustratie? Ik geloof niet in permanente rozigheid. Wel in steken laten vallen, terug opnemen, en verder breien.

En ik denk dat dat vooral mijn boodschap is die ik breng, ook in mijn aankomend boek ‘Lief voor mijn lijf’: je slecht voelen is helemaal geen zwakte, of een teken van overgave aan onzekerheden. Sterker zelfs: erkenning van mindere dagen lijkt me een deel van het proces, waaruit vaak (niet altijd) lessen worden getrokken, en kracht wordt gebouwd. Waardoor goeie momenten meer waarde krijgen, en de goesting om schoonheid te vieren veel intenser voelt.

Vanuit dat standpunt is het antwoord op de vraag van mijn vriendin: Neen, ik stap niet constànt vol contentement door mijn dagen, absoluut niet. Maar na het uitademen van mindere momenten, kies ik er resoluut voor om mijn neus in de andere richting te zetten. Ja, ik kan ontzettend hard vloeken op mijn grote voeten en dubbele kin, maar no way dat ik er mijn week ga van laten afhangen. En mijn gevoelige inborst frustreert me wel eens, maar ik probeer er ook zoveel mogelijk voordeel uit te halen. En deze aanpak werkt voor me. Ik kan zijn wie ik ben, met een extra push om uit alles het goeie te halen.

lief voor mijn lijf

 

_F7A7674 copy
Picture by Kris Desmedt

 

Ingehouden adem. Kleine angstvlinders in de buik en kriebelende miertjes over mijn rug…. Zo voelt het ongeveer als een boek waar je hart en ziel hebt ingestoken, vorm krijgt.

‘Lief voor mijn lijf’ is ondertussen quasi volgroeid en het was me de dracht wel, hallelujah…. Praten, schrijven, lezen en contempleren rond body positivity deed me beseffen dat ik er zelf ook nog niet hélemaal ben. Dit blijkt trouwens een normaal gegeven. Eigenliefde kent pieken en dalen, stralende dagen en donkere momenten, vloektirades en hitsige verkenningssessies. En dat kan, dat mag, wat een geruststelling.

In mijn boek praat ik over wat ons lichamelijk ideaalbeeld nu juist is, hoe de invloed van geschiedenis, mode, media, reclame en vooral onze directe omgeving hierop zijn sporen kan nalaten. Ik vertel over mijn eigen ervaringen rond eetstoornissen, onzekerheden, persoonlijke evolutie en de huidige vriendschap tussen mijn lichaam en mezelf. Ook onderwerpen als seksualiteit, beweging en voeding komen aan bod. Niet op een dwingende manier, maar eerder als aanzet om op ontdekking te gaan naar hoe jouw lichaam en geest reageren op al dat lekkers en gezond. Tenslotte brengt ‘Lief voor mijn lijf’ vele tips, tricks en taakjes die jou op een speelse en frisse manier kunnen stimuleren in het respecteren van jouw lichaam en dat van anderen.

Nu moet ik natuurlijk ontzettend eerlijk zijn: ik had hulp nodig bij het schrijven van dit boek. Muchos! Want naast persoonlijke visie en ervaring, leek het me noodzakelijk om ook een professionele achtergrond te brengen, en die vond ik bij medische psychologe An Vandeputte, seksuoloog Wim Slabbinck, bewegingsdeskundige Max Icardi, en voedingscoach Karolien Olaerts. Ik zat ook samen met Sensoa, Wil Jong Niet Hetero, en de dames van Charlie magazine. Ze verbreedden mijn kennis en lieten me invalshoeken zien die ik nog nooit eerder exploreerde.
Op dit eigenste moment doet de eindredactie zijn job, en smelt de grafische vormgeving mijn woorden samen tot een mooie bundel waar ik hopelijk heel erg trots op mag zijn.

13517946_10153578039841496_1859821072_o

We zijn er bijna…

Liefs,

Sabine

let’s be nice

 

544c9061c2c64541d400bda3656292c8-1
by Irving Penn

‘Let’s be nice to each other, ok?’, schreef hij.

Na dagen van afstand, bitterheid, onzekerheid en angst, van frustratie en woede, van korte zinnen en felle reacties, waren dat de woorden die me deden ontdooien. De rust waarmee hij ze uitsprak – alsof de lettergrepen mijn haren streelden – lieten tranen opwellen. Ik had boosheid laten binnenglippen in iets dat puur en echt was, en schuldgevoel stak plots de kop op.

‘Ok, babe, you’re right’. En ik voelde mijn schouders zakken. Ik kon weer ademen.

Een beetje later stond ie voor zijn iPad (lange afstandsrelatie, remember) te dansen terwijl de popcorn pofte.

kwaad bloed

3

 

Ik ben kwaad, verdomme, en krijg het amper van me afgeschud. Opmerkingen komen tegenwoordig veel te persoonlijk binnen, mijn lontje is in constante staat van ontvlambaarheid. Ik ben kwaad, verdomme, en  omkering voelt ondoenbaar.

Een lerares die een pedofiele relatie heeft met haar leerling.

Een vrouw die bij de aangifte van haar verkrachting zélf in de cel wordt gestoken voor overspel.

Een vader die ons medelijden wil omdat zijn verkrachtende zoon sinds z’n terechtstelling geen biefstuk meer binnenkrijgt.

Een man die z’n godsdienst misbruikt om in de wilde weg zo’n 50 lgbt-leden neer te knallen.

Een tv-programma dat jongens toont hoe je je toekomstige vrouw afranselt.

Incestueuze, racistische of seksistische celebrities die de hand boven het worden gehouden omdat ze….tja….celebrities zijn.

Het parasiteren op bovenstaande en zoveel andere hartverscheurende nieuwsfeiten, door politieke spelers, man- of vrouwhatende medemensen, religieuze leiders, en malafide figuren tout court, om de eigen agenda kracht bij te zetten.

Ik ben kwaad, verdomme, en vind er bijna geen woorden voor.

Een vriend die me onlangs van de éne dag op de andere liet vallen, nadat hij me op set met de grond gelijk had gemaakt. Terwijl de rest toekeek en niet voor me opkwam, ook al waren ze het met me eens.

Een collega die het fijn vond om amoureuze roddels over me te verspreiden, waardoor ik internationale opdrachten aan m’n neus zag voorbij gaan.

De racistische ‘grapjes’ van kennissen als ze horen dat mijn lief een bruin kleurtje heeft. Om nog maar te zwijgen van waarschuwingen à la ‘Pas maar op, zwarte mannen gaan allemaal vreemd!’

Een fotograaf die met z’n poten nooit van mijn billen kan blijven, maar zoveel macht heeft zodat ie, bij openlijke vermelding van zijn naam en reputatie, àlles kan ruïneren waar ik ontzettend hard voor gewerkt heb.

Ik ben kwaad op en teleurgesteld in alles wat er op dit moment gaande is, op grote en kleine schaal, in mijn persoonlijke wereld en in die van anderen. Ik ben gefrustreerd dat machteloosheid de bovenhand heeft genomen en woorden als wapens in mijn mond legt. Ik dacht dat ik dit soort woede ontgroeid was, en dat ben ik blijkbaar niet.

Ik ben kwaad.

het masker af

maxresdefault

 

Het werd een vroege avond voor me gisteren: Netflix&chill, maar dan zonder compagnon, die zit ergens in New York van zijn vakantie te genieten. Mijn vermoeide oog viel op de documentaire ‘The Mask You Live In’, en wat ik daarin te zien kreeg greep me recht naar de strot.

Als het over seksisme, stereotypering, schoonheidsidealen en sociale druk gaat, spreken we vaak vanuit het vrouwelijke standpunt. Niet geheel abnormaal; er zijn meer studies en hogere cijfers gekend rond de invloeden van de maatschappij op meisjes en vrouwen. Maar midden in de strijd voor het verwerven van gelijke rechten, vergeten we te vaak aandacht te geven aan de énorme stress waarmee ook jongens en mannen te maken krijgen.

Ik loop al een tijdje met zoveel vragen:

Waarom sprak niemand luid en duidelijk zijn ongenoegen uit over de vrouw die tijdens de titelviering van Club Brugge poedelnaakt onbekende mannen begon te droogneuken?

Waarom wordt in het verkrachtingsdebat quasi nooit een mannelijk slachtoffer fatsoenlijk aan het woord gelaten, of verdwijnen deze ervaringen vaak ergens naar een hoekje van de pagina?

Waarom deelt men stoere high fives uit bij het nieuws dat er weer eens een seksuele relatie aan de gang is tussen een juffrouw en haar minderjarige leerling?

Waarom eisen we meer menselijkheid en emotie in de politieke wereld, maar verdragen we deze toch niet als puntje bij paaltje komt?

Ik zou graag meer jongens, op een open en doordachte manier, willen horen praten over het seksisme waar zij mee te maken krijgen, de hokjes waar zij ingeduwd worden, de sociale druk waar zij mee dealen. Want die zijn talrijk, en helemaal verweven met ons dagdagelijks leven. Ik merk het ook bij mezelf: ik wilde altijd een sterke man aan mijn zijde, eentje waarop ik constant kon steunen, die me niet lastig viel met zijn eigen emoties, en die een zekere vorm van macht uitstraalde. En wat ik moest leren was dat ‘sterk’ niet synoniem staat voor ‘gevoelloos’, maar voor ‘open en eerlijk’. Dat macht zich niet afspeelt tijdens het tellen van de dollars, maar vooral in het rechtkrabbelen na een val. Dat onvoorwaardelijke steun geven in twee richtingen gaat, en perfectie dus ook niet van hen verwacht mag worden, net zomin als van mij.

In ‘The Mask You Live In’ komen verhalen aan bod van kleine jongens en grote meneren, die eerlijk praten over hoe ze in het verleden gebukt gingen onder de maatschappelijke druk om altijd ‘sterk’ te moeten zijn. Vuisten in plaats van woorden, roepen in plaats van huilen. Wie toch zichzelf durfde open te stellen, nam het risico gepest en uitgesloten te worden, met de stempel ‘mietje’ op het voorhoofd.

Ook de druk van het westerse schoonheidsideaal heeft een enorme macht over mannen. Deze speelt zich hoofdzakelijk af in de gym, of op overdreven bejubelde fitspiration-accounts, waar rollende spieren eigenwaarde bepalen. Of deze nu op een gezonde manier verkregen werden of niet. Dat lijkt niet van belang.

Topsporters zijn helden, het vleesgeworden ideaalbeeld van succes. Topacteurs vertolken rollen van (hoofdzakelijke blanke) helden die emoties opkroppen, en fysieke kracht laten spreken. Muzikanten die horden groupies het kruis bieden, en meters coke wegsnuiven, worden op handen gedragen. Die verheerlijking van het bad boy-imago….

Bij gebrek aan fatsoenlijke seksuele voorlichting, zoeken jonge gasten hun heil in porno, welke te pas en te onpas opspringt, van krantenwinkel tot computer. Hierin tonen ‘echte mannen’ dat het normaal zou zijn om 24/7 goesting te hebben in het bevredigen van 3 vrouwen tegelijk, met een stijve van 20cm.

De band met de realiteit, op zoveel vlakken, is ver zoek. maar hoe zeg je dat tegen een 16-jarige jongen die nog zoekende is en weinig herkenning vindt? Waar ligt de verantwoordelijkheid van de culturele en directe omgeving in deze emotionele ontwikkeling waarin objectivering vaak als normaal wordt beschouwd? Hoe kunnen wij ons verwachtingspatroon aanpassen, zodat jongens en mannen als zichzelf kunnen ontwikkelen, met talenten én gevoelens van alle variëteiten. Zonder veroordeling, zonder druk. Goed genoeg, als mens.

Ik ben ontroerd gaan slapen gisterenavond. Vol frustratie om vastgeroeste gewoontes, mààr ook met de moed en overtuiging dat als wij samen allemaal verantwoordelijk zijn voor een cultuur vol vooroordelen, we ook samen die hokjes kunnen wegduwen. Met kleine, plaatselijke projectjes, én sensibilisering over de gehele breedte.

‘The mask you live in’. Aanrader.

 

(not sponsored)