Tulum on my mind

IMG_1536

Mijn jetlag is bijna verwerkt.

‘Eindelijk!!’, dacht ik eerst. Het labiele slaappatroon en dito eetschema werkten op mijn systeem. Ik leek geen aarding te vinden met mijn oude vertrouwde thuis, dus een einde aan deze ellende leek me welgekomen. Maar met het verdwijnen van de jetlag, verdampt ook stilletjes aan het hele vakantiegevoel, en daar sta ik niet om te springen.

Mijn lief en ik trokken er, na een jaar vol overgave daten, voor het eerst écht op uit. We hadden beiden warmte nodig, een leeg hoofd en vol gemoed. De keuze viel voor Tulum, Mexico. Iets waar we ons alle twee mee konden verzoenen, en het feit dat we ons eerste grote akkoord als koppel hadden gesloten, gaf ons een gevoel van maturiteit.

Toch gierden de zenuwen door mijn keel bij het arriveren op Charles De Gaulles. Ik, een notoire vroegkomer, stond zwetend te wachten op een notoire laatkomer, en visioenen van gemiste vluchten, mislukte boekingen en gezichten vol frustratie bezorgden me klamme handjes. Het lief en ik hadden elkaar ook al 2 maanden niet meer gezien, FaceTime buiten beschouwing gelaten, en ergens had ik schrik dat het gevoel niet meer hetzelfde ging zijn. Onterechte angst, want terwijl ik alvast begon mee te schuifelen in een slaapdronken rij reizigers, voelde ik een paar donkere ogen de mijne vinden. Ik kon weer ademen….

Champagne, warme cashews, een overdaad aan service,…. daten met een American Airlines- bediende heeft zo z’n voordelen. Ik liet me er bij welvaren en genoot van alle zorg en aandacht. De verschrikkelijke overstap op JFK, met hun ontzettend arrogante security, niet meegerekend, konden we spreken van een succesvolle heenreis. En om 2h ’s nachts voelde onze glampingtent (locatie numéro uno) met steenharde matras als de grootste luxe ooit. De nudist in me kwam naar boven en bijna liep ik in mijn adamskostuum de douches tegemoet, tot ik werd teruggefloten door het lief. Ik kan inderdaad soms iéts te enthousiast uit de hoek komen.

IMG_1474
Glamping Harmony
IMG_1518 (1)
FLOW Tulum

Wakker worden in zo’n luxetent heeft iets dubbel: alles is te chique om van écht kamperen te kunnen spreken, maar airco blijkt dan weer te veel gevraagd. Ik besloot de ochtendhitte tegen te gaan aan het zwembadje van de camping, maar eindigde (i always follow the smell of food) aan tafel bij FLOW, het plaatselijke restaurantje dat me ineens deed kennis maken met waar Tulum bij de toeristen voor staat: ecologisch, hippie chique met veel aandacht voor gezondheid en plaatselijke producten. Afgetrainde dames met het perfecte beach hair, verscholen achter een designer zonnebril en een grote ‘açai bowl’. Voor dat beach hair wilde ik tekenen, en de sixpack sprak me ook wel aan, maar mijn honger was te groot en ik schranste me een weg door een pan eieren, brood met

IMG_1716
Beach hair, check.

hummus en een kan gemberlimonade. My type of hippie chique, quoi. Het was vakantie verdorie, geen haar op mijn hoofd dat aan restrictie dacht.

IMG_1503 (1)

Het lief was er ondertussen komen bijzitten, stram en met de slaap in de ogen. Ik liet hem doen. We uiten ons enthousiasme namelijk op een compleet andere manier: hij door rustig rond te wandelen, te dromen en met de locals te praten. Ik door oncontroleerbaar rond te huppelen, te zingen, en alles tegelijk uit te testen.

Deze tegenstelling in persoonlijkheid zorgde tijdens de eerste vakantiedagen voor best wat wrevel. We hadden

IMG_1795
Het lief @ Villa Clarita

ons ondertussen in Villa Clarita geïnstalleerd, de Airbnb die voor de rest van de week onze thuis zou wezen, en het evenwicht was nog even zoek. En eigenlijk kwam dat vooral door mijn zenuwachtig en overactief hoofdje. Ik had onze reis als test aangeduid, als bevestiging of we bij elkaar zouden passen, ja of neen. Die druk was voelbaar, en ik fladderde rond het lief voor aandacht en bevestiging tot de ergernissen -noodgedwongen- op tafel werden gesmeten. Woorden en tranen rolden, vooral van angst, later van opluchting. Het lief duidde heel correct aan dat het normaal was dat we ons ritme nog een beetje moesten vinden als koppel en dat het gediscussieer geen teken was van gebrek aan liefde. Zeker omdat wij liefhebben over landsgrenzen heen, hebben die dingen, bij het weerzien, wat zuurstof nodig. Onze kleurrijke temperamenten zouden de balans soms kunnen doen overslaan, maar dat hoeft geen probleem te wezen. Het woord ‘compromis’ viel en vanaf toen liepen de dagen op een prachtig ritme.

IMG_1584
Picture by Stephon Joseph

Ik leerde aanvoelen wanneer het lief de ruimte zocht om rond te dwalen en gaf hem die. Hij pikte feilloos op wanneer ik actie en ontdekking kon gebruiken en trok met me op pad. Tot bij de scooter dealer, bijvoorbeeld. Een risicovolle onderneming, op z’n minst, want wie mij een beetje kent, wéét dat ‘klunzig’ een zwaar eufemisme is bij de Screen Shot 2017-04-12 at 12.07.38 PMbeschrijving van mijn fysieke persoonlijkheid. Maar uiteindelijk wint de zin voor avontuur het altijd van alle onhandigheid en smijt ik me -vaak letterlijk- in de situatie. Zo ook bij de scooter dealer, die er geen goed oog in had. Ik negeerde zijn wantrouwen al struikelend en na 5 min waren we vertrokken…. De wind die mijn huidIMG_2004 aaide, de vrijheid van het razen, we reden van koffiebar naar ruïne, van cenote tot strandhuis. Dit was heerlijk! We voelden eindelijk de échte vibes van Tulum en die waren zalig! Zo moet je minstens één bezoekje (of 3, zoals wij) brengen aan La Eufemia. Deze strandbar met speelse vibes brengt cocktails, nacho’s en de meest overheerlijke vistaco’s op het ritme van schuimende golven en vrolijke beats.

Ook ‘Ki’Bok’ werd een vast adresje tijdens onze ritjes. Iced latté in de ochtend, een theetje met sigaar bij het vallen van de avond. Ik wilde nog, en meer, en zo snel mogelijk….

IMG_1878
Le Eufemia
IMG_1925
Picture by Stephon Joseph

IMG_2209

IMG_2227
Cenote
IMG_2021
Maya-ruïnes

IMG_2036

17841545_10154328035601496_1867121948_n
Picture by Stephon Joseph

De tijd vloog sneller dan we aankonden en toen onze laatste dag in zicht kwam, stelde het lief voor om, in het terugvliegen, een tussenstop te maken in Philadelphia. Gewoon, om onszelf nog 24h extra te gunnen. Ik zette mijn angsten opzij (verandering van plan

IMG_2332
Philly! Picture by Stephon Joseph

kan me de hoogste boom in jagen) en dreef mee op de zin voor ontdekking. Philly was trouwens de max! Door het aanbreken van de eerste lentedagen voelde de stad
enthousiast, fris en crisp aan. Mensen waren duidelijk opgelucht dat de zon weer scheen en de energie van de binnenstad had me helemaal in zijn macht. We logeerden in een hostel in het oude stadsgedeelte en verbaasden ons om de jonge energie die er hing: overal zag je nieuwe, kleine zaakjes die de hele buurt opfleurden. Beautyshops, sigarenwinkels, jonge designers, lunchplekjes,… Ik voelde me zowaar in Antwerpen, met als verschil dat je in Philly wél van de straten kan eten.

En dan brak het moment aan waar we beiden zo fel tegenop hadden gezien: de plicht riep en we moésten naar huis, het lief naar Manchester, ik richting Schiphol. We konden het moment niet langer meer uitstellen, en dus grapten we ons door die laatste, emotionele uren. We kwamen tot de conclusie dat we, mits kleine toegevingen langs beide kanten, heel mooi kunnen samenleven en -werken. Dat samen koken en muziek beluisteren met evenveel liefde gebeurt als grootse avonturen opzoeken. Dat conversatie en respect voor elkaars karakteristieken ons door lastige momenten kan sleuren. Dat een relatie niet verloopt zoals in tv-series, maar dat ieders verhaal en verleden van waarde is en een invloed heeft op de beleving van liefde. Dat lange afstandsrelaties niet persé gedoemd zijn om te mislukken, wat mijn omgeving soms ook durft te beweren, en we elkaar gewoon enorm graag zien. Dat ook wij recht hebben op goedgelovigheid en vertrouwen, in de liefde, in vibraties, in de zon en in elkaar.

Veel liefs,

Sabine

(Outfits gesponsord door Xandres Xline en Prima Donna Swim)

IMG_2384