coming-out

17360941_10154261899626496_1964402562_n

Eerlijk? Ik kan me geen periode herinneren dat gewicht géén rol speelde in mijn leven. Ik waggelde als peuter al door mijn dagen, chubby en blozend, met billen en wangen die smeekten om knijpgrage vingers.

Tijdens mijn lagere schoolperiode was ik me er steeds weer enorm van bewust hoe ik anders, groter, struiser, rijper was dan de rest. Niet dat het mijn zelfvertrouwen altijd neerhaalde, ik stond eigenlijk met plezier voor de spiegel, maar het cijfer op de weegschaal was al heel snel een issue, voor mezelf én mijn omgeving. Ik werd er gelukkig nooit om gepest, daar was mijn bek te groot voor, maar mijn kilo’s bepaalden wel mijn beslissingen. Zo wilde ik, bijvoorbeeld, als 7-jarige graag judoka worden. Tot ik doorhad dat je voor sparring en wedstrijden in gewichtsklassen zou worden opgedeeld. Het idee dat mijn gewicht door vreemden gekend (en in mijn perceptie: afgekeurd) zou worden, verpestte mijn sportief momentum al op zo’n jonge leeftijd, and so I dropped out.

Elke keer weer, die focus op de weegschaal, ook tijdens de gevreesde PMS*-dagen. Wéken op voorhand verzon ik al redenen om op de ‘dag des onheils’ afwezigheid te kunnen opgeven. Want niemand kénde me daar, niemand wist hoe mijn lichaam en (overgevoelige) geest in elkaar zat. Je sprong op de weegschaal en werd in een vakje geduwd. Na afloop waarschuwden ze waarschijnlijk mijn ouders met een standaardbrief waarin stond dat ze me van meer gezonde voeding en beweging moesten voorzien. Klein detail: dat déden ze thuis al. Ik groeide op met veel verse groenten en fruit, met rennen en spelen, met evenwicht op het bord. Maar soms zit er méér achter iemands’ overgewicht, soms moet je dieper graven om de reden te vinden. En dààr namen ze bij het PMS de tijd niet voor. Ik was te dik. Punt aan de lijn.

En zo ging het maar door, jaar na jaar, de schaamte om het gevreesde cijfer. Ik ging van overgewicht naar zwaar ondergewicht en wéér werd mijn ‘zijn’ bepaald door wat de weegschaal aangaf. Ik woog me voor het plassen, na het plassen, voor het douchen, na het douchen, voor mijn appel, na mijn appel,…. En zo ging het maar door, dag na dag na dag na dag…. Elk grammetje minder getuigde zogezegd van mijn doorzettingsvermogen en ‘kracht’. En zo draaide ik weg, in de mallemolen van anorexia.

Hoe hard ik ook gevochten had tegen mijn eetstoornissen en hoe opgelucht ik me ook voelde dat ik als winnaar uit de strijd was gekomen, die fucking weegschaal bleef wél mijn dagelijks humeur bepalen! Niemand wist hoeveel ik écht woog, ik loog er met veel gemak over ( jàren ervaring hé) omdat ik er was van overtuigd dat als mijn cijfer bekend zou geraken, ik veroordeeld zou worden. Mijn omgeving zou me anders bekijken, me minder mooi, minder aantrekkelijk en minderwaardig vinden. In mijn fantasie hoorde ik de roddels, het gespot en de afkeuring al weerklinken in de (online) gangen.

En eigenlijk ben ik al die zever zo beu! Beu om in een maatschappij te leven waarin er een even groot taboe rust op het cijfer van de weegschaal als rond het cijfer op onze loonbrief. Beu om de éénzijdige visie op gewicht van officiële instanties te moeten aanzien. Beu om complexen aangepraat te krijgen door een dolgedraaide dieetindustrie die meesurft op onze onzekerheden. Beu om in een vuil vakje gestoken te worden door de mode-industrie. Beu om op tv weinig diversiteit te zien qua lichaamsvorm. Beu om in magazines het éne crashdieet na het anderen te moeten lezen. Ik ben het beu om verbaasde blikken op mensen hun gezicht te zien als ik zeg dat ik gezond eet en ontzettend veel sport. Alsof ‘dikker zijn’ sowieso synoniem zou staan aan ‘lui’. Ik ben al het goedbedoelde advies beu van zogezegde kenners die ‘het beste met me voorhebben’. Ik ben de bodyshaming beu, on- en offline, door jongeren én volwassen. Ik ben de 1001 dieetboeken en -goeroes beu, die niet beseffen dat er naast evenwicht op ons bord ook vooral evenwicht in ons hoofdje nodig is vooraleer die BMI zich terug rechttrekt.

Maar vooral, vooral,  ben ik het beu dat ik me al het bovengenoemde ook aantrek, dat het mijn gedachten op hol doet slaan en invloed heeft op mijn dagelijkse leven. Ik heb alle soorten lichamen gehad, van 48kg tot 100kg, maar ben wel gewoon nog steeds Sabine. Een beetje ouder nu, ook een beetje wijzer en zachter. En met veel goesting om het taboe rond ‘gewicht’ open te trekken. Want ik geloof in het feit dat je pas iets kan tackelen als je het uit de schaduw sleept, als het gewicht ervan wordt afgehaald (pun intended).17354895_10154261977091496_1680691651_n

En dus zeg ik ‘FOERT!’, gedaan met de gène! Hier heb je mijn gewicht, te nemen of te laten. Vanaf nu neem ik juiste beslissingen enkel nog omdat mijn lijf en spirit erom vragen, en niét mijn weegschaal.

Liefs,

Sabine

*huidige CLB

3 gedachtes over “coming-out

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s