mijn lief is zwart

hand.jpg

Mijn lief is zwart.

Hij heeft een prachtige persoonlijkheid, geduld voor tien, een ongelooflijk oog voor schoonheid, en de sterkste armen (ik verdwijn zo graag in zijn knuffels).

Maar wat onze omgeving enkel lijkt te zien is zijn huidskleur. De reductie van zijn geweldig persona tot enkel de tint van zijn zachte velletje. Want mijn lief is zwart.

Als geprivilegieerde blanke vrouw dacht ik te weten wat racisme inhield. Ik had ‘The Help’ wel gezien hoor, had gelezen over slavernij en kolonisatie, en vaak gediscussieerd met vrienden rond het ‘zwarte piet’-thema. Mijn passie voor body positivity en gevecht tegen seksisme en algemene discriminatie gaven me een gevoel van superioriteit. Alsof ik als dikkere vrouw alle kennis van discriminatie bezat. I thought I knew shit.

Wellll…. I didn’t.

Ik weet niét hoe het voelt om geen herkenning te vinden in het straatbeeld. Om altijd ‘the odd one out’ te zijn. Om nooit gewoon in te blenden met de rest of me thuis te mogen voelen en hoofd neer te mogen leggen.

Ik weet niét hoe het voelt om steeds nagestaard te worden, zelfs al moei ik me enkel met mijn eigen zaken.

Ik weet niet hoe het voelt om me te moeten schamen, dag in dag uit, voor iets wat ik niét kan veranderen. You can’t wash away skincolour.

Ik weet niét hoe het voelt om te moeten vechten voor een positie in een artistieke wereld die open en niet-oordelend claimt te zijn, maar mijn cultuur liever ziet als bron van inspiratie en inkomen dan als een gelijkwaardige partner.

Ik weet niet hoe het voelt om mijn geschiedenis genegeerd te zien op school. En met open mond van verbazing te moeten aanhoren hoe slavernij en kolonisatie, die miljoenen en miljoenen raciale slachtoffers maakte in het verleden, worden afgedaan als slechts ‘het doorgeven van cultuur’.

Ik weet niet hoe het voelt om door omgeving en politie sneller als dader dan als slachtoffer te worden beschouwd.

Ik weet niet hoe het voelt om steeds het middelpunt van seksgrapjes te zijn, en de vooroordelen steeds  te moeten counteren die zeggen dat ‘iedereen van mijn soort wel promiscue zal zijn’..

Ik weet niet hoe het voelt om niet te mogen dromen van eerlijk verdiend succes. Ik ken geen weigering van jobs op basis van mijn huidskleur, noch de passieve veronderstelling dat ik me meer moet bewijzen dan mijn collega, voor dezelfde functie.

En vooral: ik ken de moedeloosheid niet die opzwelt bij het doormaken van bovenstaande punten. Bij het ‘nooit goed genoeg zijn’ en het afgeblokt worden in quasi elke vorm van protest of groepering.

Ik hoor de stem van mijn lief soms trillen van onmacht. Hij verdient alles wat ik heb, én veel meer. En alhoewel ik hem de wereld wil geven, wens ik hem vooral een samenleving toe waarin hij zijn succes zélf kan creëren. Waarin er geluisterd wordt naar zijn verhalen en gevoelens en er respectvolle samenwerkingen op een organische manier ontstaan. Waarom, echt waarom, is dit zo moeilijk?

6 gedachtes over “mijn lief is zwart

  1. ☹️😯😭….. Men zou denken dat de mensen nu slimmer worden, meer ontwikkeld…..maar blijkbaar zijn er toch nog die het gewoon niet willen. MensDOM. ☹️🙄

    Like

  2. Mijn vriendin is ook zwart, onze dochter (2 jaar) gemengd. Ik herken ons wel in deze post.

    Eén van de meest perverse effecten van ‘white privilege’ naar mijn ervaring is dat mensen gemakkelijker naar dergelijke aanklachten van racisme/discriminatie luisteren, als de aanklacht komt van een blanke, als je zelf de ervaringen vertelt. Als de gediscrimineerde het zelf aankaart wordt het gemakkelijker weggelachen, genegeerd of geminimaliseerd.

    Er is nog veel werk …

    Like

      1. Ik weet het niet. Ik blijf vooral reageren als ik het ergens opmerk, vooral online omdat je daar tijd hebt om een degelijk antwoord voor te bereiden. In het dagelijks leven ben ik meestal in eerste instantie te verbouwereerd om te reageren.

        Like

  3. Onze zoon ervaart het andersom. Hij is blank en heeft zijn Belgische leven geruild voor het Thaise. Hij wordt daar openlijk gediscrimineerd. Hij betaalt zelfs 2x de prijs voor een parkeerplaats..Hij kan er geen werk vinden, want elk bedrijf waar hij wil werken moet 5 Thai aannemen als ze hem willen laten werken. Geen leefloon, wel getrouwd, maar uitgesloten voor alles. Zeer openlijk. Je mag er je geld als toerist gaan spenderen, maar dan ophoepelen..

    Liked by 1 persoon

    1. Hoi Marleen! Wat rot seg! Mensen over de hele wereld lijken toch bang voor ‘indringers’ hé…. Om machteloos van te worden. xxx

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s