the art of celebration – Lief voor mijn lijf

ephu_sabine-peeters_lief-voor-mijn-lijf_051

 

Even ademhalen.

Niet voor lang, want morgen plan ik mijn grote verhuis.

Het zijn drukke tijden: shoots volgen elkaar op, editorials liggen in de winkel, lezingen krijgen vorm, en dan natuurlijk het uitkomen van mijn nieuwe boek ‘Lief voor mijn lijf’ en de daarmee gepaard gaande media coverage. Je zou bijna denken dat ik beter zelf eens naar de vermoeidheid van mijn lichaam zou luisteren (en je hebt gelijk).

Vandaag is het exact een week geleden dat ik mijn nieuwste kindje aan het publiek voorstelde, met een casual boeklancering in The Kube. Er zijn nauwelijks woorden om te omschrijven hoe gelukkig ik me voelde (na) die avond…. De oprechte gezichtjes, de lachsalvo’s hier en daar, de drank die rijkelijk vloeide, goodies voor eigen verwennerij (for real, dank u Dove, Kiehl’s, MAC, Little Miracles en Pronails!!) en al de liefde die in de lucht hing, voor elkaar en voor ons lijf. Ik zag mensen kussen, huilen, grinniken en luisteren. Het was fantastisch! JULLIE WAREN FANTASTISCH! Mijn trillende zenuwen maakten éindelijk plaats voor een zweem van tevredenheid…. We did it!!!! Het was ons gelukt om een avond te creëren waarop iédereen plaats had om zichzelf te mogen zijn! Meer kon ik écht niet wensen (bij het typen van deze woorden verschijnt er weer een schele glimlach op mijn gezicht).

ephu_sabine-peeters_lief-voor-mijn-lijf_155

Ondertussen is ‘Lief voor mijn lijf’ een eigen leven beginnen leiden. Via (online) magazines, kranten, radio-optredens en vooral via mijn lezers. De eerste reacties druppelen binnen en zijn soms heel erg emotioneel. Ze houden me wakker. Het is duidelijk dat er beweging nodig is, verandering. Een nephu_sabine-peeters_lief-voor-mijn-lijf_166ieuwe richting die zachtheid en eigenheid promoot. Ik besef dat wat ik doe maar een minieme druppel op een hete plaat is, maar liever dit dan helemaal géén druppel.

Zij die afgelopen woensdag op mijn boeklancering waren, herinneren zich misschien nog dat ik mijn (bleiterige) speech afrondde met een zelfgeschreven gedichtje.

Ook deze keer sluit ik graag mijn tekstje mee af….

 

 

screen-shot-2016-09-28-at-3-48-11-pm

mijn lief is zwart

hand.jpg

Mijn lief is zwart.

Hij heeft een prachtige persoonlijkheid, geduld voor tien, een ongelooflijk oog voor schoonheid, en de sterkste armen (ik verdwijn zo graag in zijn knuffels).

Maar wat onze omgeving enkel lijkt te zien is zijn huidskleur. De reductie van zijn geweldig persona tot enkel de tint van zijn zachte velletje. Want mijn lief is zwart.

Als geprivilegieerde blanke vrouw dacht ik te weten wat racisme inhield. Ik had ‘The Help’ wel gezien hoor, had gelezen over slavernij en kolonisatie, en vaak gediscussieerd met vrienden rond het ‘zwarte piet’-thema. Mijn passie voor body positivity en gevecht tegen seksisme en algemene discriminatie gaven me een gevoel van superioriteit. Alsof ik als dikkere vrouw alle kennis van discriminatie bezat. I thought I knew shit.

Wellll…. I didn’t.

Ik weet niét hoe het voelt om geen herkenning te vinden in het straatbeeld. Om altijd ‘the odd one out’ te zijn. Om nooit gewoon in te blenden met de rest of me thuis te mogen voelen en hoofd neer te mogen leggen.

Ik weet niét hoe het voelt om steeds nagestaard te worden, zelfs al moei ik me enkel met mijn eigen zaken.

Ik weet niet hoe het voelt om me te moeten schamen, dag in dag uit, voor iets wat ik niét kan veranderen. You can’t wash away skincolour.

Ik weet niét hoe het voelt om te moeten vechten voor een positie in een artistieke wereld die open en niet-oordelend claimt te zijn, maar mijn cultuur liever ziet als bron van inspiratie en inkomen dan als een gelijkwaardige partner.

Ik weet niet hoe het voelt om mijn geschiedenis genegeerd te zien op school. En met open mond van verbazing te moeten aanhoren hoe slavernij en kolonisatie, die miljoenen en miljoenen raciale slachtoffers maakte in het verleden, worden afgedaan als slechts ‘het doorgeven van cultuur’.

Ik weet niet hoe het voelt om door omgeving en politie sneller als dader dan als slachtoffer te worden beschouwd.

Ik weet niet hoe het voelt om steeds het middelpunt van seksgrapjes te zijn, en de vooroordelen steeds  te moeten counteren die zeggen dat ‘iedereen van mijn soort wel promiscue zal zijn’..

Ik weet niet hoe het voelt om niet te mogen dromen van eerlijk verdiend succes. Ik ken geen weigering van jobs op basis van mijn huidskleur, noch de passieve veronderstelling dat ik me meer moet bewijzen dan mijn collega, voor dezelfde functie.

En vooral: ik ken de moedeloosheid niet die opzwelt bij het doormaken van bovenstaande punten. Bij het ‘nooit goed genoeg zijn’ en het afgeblokt worden in quasi elke vorm van protest of groepering.

Ik hoor de stem van mijn lief soms trillen van onmacht. Hij verdient alles wat ik heb, én veel meer. En alhoewel ik hem de wereld wil geven, wens ik hem vooral een samenleving toe waarin hij zijn succes zélf kan creëren. Waarin er geluisterd wordt naar zijn verhalen en gevoelens en er respectvolle samenwerkingen op een organische manier ontstaan. Waarom, echt waarom, is dit zo moeilijk?