het feest van de conversatie

 

Screen Shot 2016-01-15 at 7.43.52 PM

 

Hoewel body image en alle daaraan grenzende onderwerpen al een tijdje hun weg naar de media vinden, lijkt het thema nu een heter hangijzer dan ooit tevoren. Dat de druk om aan een bepaald schoonheidsideaal te voldoen altijd heeft bestaan illustreren de geschiedenisboeken. Geen enkele periode was gevrijwaard van regeltjes, trends en normen. En ook vandaag de dag is dit het geval: trends wisselen elkaar af, afhankelijk van cultuur, leeftijd en leefwereld. We zien een geslinger van links naar rechts, van dik naar dun, van make-up naar naturel, van naaktheid naar boerkini. Hete hangijzers worden opgehangen, sommigen verbranden zich eraan, anderen zien het als de ideale gelegenheid om hun persoonlijk verhaal te kunnen doen.

Sociale en andere media zorgen ervoor dat de discussies op tafel blijven en we met z’n allen kunnen deelnemen aan het debat of we nu, als mens, écht vrijheid en beslissingsrecht hebben over ons lichaam. Het levert verhitte gesprekken op, soms met valabele punten van allerlei, vaak -jammerlijk- ook vol gescheld, kortzichtigheid en angst.

Als vrouw, mens, en wereldburger ben ik, in alle tumult, toch blij dat we onze stem ontdekt hebben. Want hoe tegenstrijdig meningen en visies ook kunnen zijn, er wordt tenminste gepraat. Online, that is. En dat is al fijn, het wakkert de activiste in velen aan.

Maar hoe zit dat nu in het dagelijkse leven? Pràten we nog écht met mensen? Ik ben van mening dat niets ons meer bij elkaar kan brengen dan de openheid van het face-to-facegesprek, met respect, en zonder veroordeling. En dus waarom vragen we niet eens aan onze oma’s wat zij mochten dragen op het strand? Of zij de vrijheid hadden om te gaan werken? Wat de kleding- en make-uptrends in hun jonge jaren waren? Waarom zitten we niet eens samen met onze buren met Portugese roots? Wat zijn de schoonheidsidealen van hun land van herkomst? En heb je eigenlijk al eens samen rustig thee gedronken met moslima’s uit je omgeving en naar hun ervaringen geluisterd?

Er valt nog zoveel te leren, van iedereen, maakt niet uit welke leeftijd, seksualiteit of lichaamsvorm, welke herkomst of godsdienst. En in een samenleving die nu eenmaal een mengelmoes is van alle bovenvermelde elementen, staat dialoog voorop om er een feest van te maken.

Doe je mee?

Liefs,

Sabine

ode aan #demaria

12743971_10153294409251496_3788978184306463285_n

Antwerpen viert vandaag zijn officieuze Moederkesdag, en als Kempens boerinnetje volg ik deze gewoonte dus met veel plezier. Want ik vind het niet erg dat er twee moederdagen zijn in een jaar, ik word als ‘kind van’ al 365 dagen op een piëdestal gezet. En dat is wat moeders doen, niet waar? Eigen vermoeidheid opzij schuiven, zorg dragen voor andermans noden. Liefhebben en straffen. 24/7. Ik ontvang die overgave al 34 jaar lang! Gelukzak, zegt!

Mijn mama, aka #demaria, is een uniek exemplaar. Niet van de poes, maar echt en onversneden. Ze tettert met een ongezien enthousiasme de oren van je hoofd. Die gedrevenheid, daar staat ze voor bekend: geen half werk, my mom is a hustler pur sang.

Als je in de Kempen bent, passeer dan zeker eens langs Casa Peeters: het ontvangst is met veel lawaai, koffie, versgebakken appelcake en een toren aan ongefilterde verhalen. Het soort dat geen streken verkoopt, geen maskers opzet. Ze ziet je graag komen, en laat je weer gaan met een zakje vol energie en groenten uit de tuin.

12733415_10153293410606496_3570200931801144755_n

Ik denk niet dat ik mijn mama altijd naar waarde heb geschat, laat staan goed heb behandeld. Puber- en tienerzorgen lieten hun sporen na. Maar als we dezer dagen samen de natuur induiken, en al zwetend van paden afdwalen, voel ik me dichter bij haar dan ooit tevoren. Er  hangt dan een openheid in de lucht die mijn gelaat verzacht. En ik voel dat het haar ook deugd doet. Geheimen krijgen zuurstof en vinden hun landing op het ritme van onze tred. Lachsalvo’s echoën met de wind.

Ik zie #demaria graag.

She is a handful, geen twijfel mogelijk, maar ik heb grote handen, dus dat zit wel goed.

Liefs,

Sabine