het masker af

maxresdefault

 

Het werd een vroege avond voor me gisteren: Netflix&chill, maar dan zonder compagnon, die zit ergens in New York van zijn vakantie te genieten. Mijn vermoeide oog viel op de documentaire ‘The Mask You Live In’, en wat ik daarin te zien kreeg greep me recht naar de strot.

Als het over seksisme, stereotypering, schoonheidsidealen en sociale druk gaat, spreken we vaak vanuit het vrouwelijke standpunt. Niet geheel abnormaal; er zijn meer studies en hogere cijfers gekend rond de invloeden van de maatschappij op meisjes en vrouwen. Maar midden in de strijd voor het verwerven van gelijke rechten, vergeten we te vaak aandacht te geven aan de énorme stress waarmee ook jongens en mannen te maken krijgen.

Ik loop al een tijdje met zoveel vragen:

Waarom sprak niemand luid en duidelijk zijn ongenoegen uit over de vrouw die tijdens de titelviering van Club Brugge poedelnaakt onbekende mannen begon te droogneuken?

Waarom wordt in het verkrachtingsdebat quasi nooit een mannelijk slachtoffer fatsoenlijk aan het woord gelaten, of verdwijnen deze ervaringen vaak ergens naar een hoekje van de pagina?

Waarom deelt men stoere high fives uit bij het nieuws dat er weer eens een seksuele relatie aan de gang is tussen een juffrouw en haar minderjarige leerling?

Waarom eisen we meer menselijkheid en emotie in de politieke wereld, maar verdragen we deze toch niet als puntje bij paaltje komt?

Ik zou graag meer jongens, op een open en doordachte manier, willen horen praten over het seksisme waar zij mee te maken krijgen, de hokjes waar zij ingeduwd worden, de sociale druk waar zij mee dealen. Want die zijn talrijk, en helemaal verweven met ons dagdagelijks leven. Ik merk het ook bij mezelf: ik wilde altijd een sterke man aan mijn zijde, eentje waarop ik constant kon steunen, die me niet lastig viel met zijn eigen emoties, en die een zekere vorm van macht uitstraalde. En wat ik moest leren was dat ‘sterk’ niet synoniem staat voor ‘gevoelloos’, maar voor ‘open en eerlijk’. Dat macht zich niet afspeelt tijdens het tellen van de dollars, maar vooral in het rechtkrabbelen na een val. Dat onvoorwaardelijke steun geven in twee richtingen gaat, en perfectie dus ook niet van hen verwacht mag worden, net zomin als van mij.

In ‘The Mask You Live In’ komen verhalen aan bod van kleine jongens en grote meneren, die eerlijk praten over hoe ze in het verleden gebukt gingen onder de maatschappelijke druk om altijd ‘sterk’ te moeten zijn. Vuisten in plaats van woorden, roepen in plaats van huilen. Wie toch zichzelf durfde open te stellen, nam het risico gepest en uitgesloten te worden, met de stempel ‘mietje’ op het voorhoofd.

Ook de druk van het westerse schoonheidsideaal heeft een enorme macht over mannen. Deze speelt zich hoofdzakelijk af in de gym, of op overdreven bejubelde fitspiration-accounts, waar rollende spieren eigenwaarde bepalen. Of deze nu op een gezonde manier verkregen werden of niet. Dat lijkt niet van belang.

Topsporters zijn helden, het vleesgeworden ideaalbeeld van succes. Topacteurs vertolken rollen van (hoofdzakelijke blanke) helden die emoties opkroppen, en fysieke kracht laten spreken. Muzikanten die horden groupies het kruis bieden, en meters coke wegsnuiven, worden op handen gedragen. Die verheerlijking van het bad boy-imago….

Bij gebrek aan fatsoenlijke seksuele voorlichting, zoeken jonge gasten hun heil in porno, welke te pas en te onpas opspringt, van krantenwinkel tot computer. Hierin tonen ‘echte mannen’ dat het normaal zou zijn om 24/7 goesting te hebben in het bevredigen van 3 vrouwen tegelijk, met een stijve van 20cm.

De band met de realiteit, op zoveel vlakken, is ver zoek. maar hoe zeg je dat tegen een 16-jarige jongen die nog zoekende is en weinig herkenning vindt? Waar ligt de verantwoordelijkheid van de culturele en directe omgeving in deze emotionele ontwikkeling waarin objectivering vaak als normaal wordt beschouwd? Hoe kunnen wij ons verwachtingspatroon aanpassen, zodat jongens en mannen als zichzelf kunnen ontwikkelen, met talenten én gevoelens van alle variëteiten. Zonder veroordeling, zonder druk. Goed genoeg, als mens.

Ik ben ontroerd gaan slapen gisterenavond. Vol frustratie om vastgeroeste gewoontes, mààr ook met de moed en overtuiging dat als wij samen allemaal verantwoordelijk zijn voor een cultuur vol vooroordelen, we ook samen die hokjes kunnen wegduwen. Met kleine, plaatselijke projectjes, én sensibilisering over de gehele breedte.

‘The mask you live in’. Aanrader.

 

(not sponsored)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s