lief voor mijn lijf

 

_F7A7674 copy
Picture by Kris Desmedt

 

Ingehouden adem. Kleine angstvlinders in de buik en kriebelende miertjes over mijn rug…. Zo voelt het ongeveer als een boek waar je hart en ziel hebt ingestoken, vorm krijgt.

‘Lief voor mijn lijf’ is ondertussen quasi volgroeid en het was me de dracht wel, hallelujah…. Praten, schrijven, lezen en contempleren rond body positivity deed me beseffen dat ik er zelf ook nog niet hélemaal ben. Dit blijkt trouwens een normaal gegeven. Eigenliefde kent pieken en dalen, stralende dagen en donkere momenten, vloektirades en hitsige verkenningssessies. En dat kan, dat mag, wat een geruststelling.

In mijn boek praat ik over wat ons lichamelijk ideaalbeeld nu juist is, hoe de invloed van geschiedenis, mode, media, reclame en vooral onze directe omgeving hierop zijn sporen kan nalaten. Ik vertel over mijn eigen ervaringen rond eetstoornissen, onzekerheden, persoonlijke evolutie en de huidige vriendschap tussen mijn lichaam en mezelf. Ook onderwerpen als seksualiteit, beweging en voeding komen aan bod. Niet op een dwingende manier, maar eerder als aanzet om op ontdekking te gaan naar hoe jouw lichaam en geest reageren op al dat lekkers en gezond. Tenslotte brengt ‘Lief voor mijn lijf’ vele tips, tricks en taakjes die jou op een speelse en frisse manier kunnen stimuleren in het respecteren van jouw lichaam en dat van anderen.

Nu moet ik natuurlijk ontzettend eerlijk zijn: ik had hulp nodig bij het schrijven van dit boek. Muchos! Want naast persoonlijke visie en ervaring, leek het me noodzakelijk om ook een professionele achtergrond te brengen, en die vond ik bij medische psychologe An Vandeputte, seksuoloog Wim Slabbinck, bewegingsdeskundige Max Icardi, en voedingscoach Karolien Olaerts. Ik zat ook samen met Sensoa, Wil Jong Niet Hetero, en de dames van Charlie magazine. Ze verbreedden mijn kennis en lieten me invalshoeken zien die ik nog nooit eerder exploreerde.
Op dit eigenste moment doet de eindredactie zijn job, en smelt de grafische vormgeving mijn woorden samen tot een mooie bundel waar ik hopelijk heel erg trots op mag zijn.

13517946_10153578039841496_1859821072_o

We zijn er bijna…

Liefs,

Sabine

let’s be nice

 

544c9061c2c64541d400bda3656292c8-1
by Irving Penn

‘Let’s be nice to each other, ok?’, schreef hij.

Na dagen van afstand, bitterheid, onzekerheid en angst, van frustratie en woede, van korte zinnen en felle reacties, waren dat de woorden die me deden ontdooien. De rust waarmee hij ze uitsprak – alsof de lettergrepen mijn haren streelden – lieten tranen opwellen. Ik had boosheid laten binnenglippen in iets dat puur en echt was, en schuldgevoel stak plots de kop op.

‘Ok, babe, you’re right’. En ik voelde mijn schouders zakken. Ik kon weer ademen.

Een beetje later stond ie voor zijn iPad (lange afstandsrelatie, remember) te dansen terwijl de popcorn pofte.

kwaad bloed

3

 

Ik ben kwaad, verdomme, en krijg het amper van me afgeschud. Opmerkingen komen tegenwoordig veel te persoonlijk binnen, mijn lontje is in constante staat van ontvlambaarheid. Ik ben kwaad, verdomme, en  omkering voelt ondoenbaar.

Een lerares die een pedofiele relatie heeft met haar leerling.

Een vrouw die bij de aangifte van haar verkrachting zélf in de cel wordt gestoken voor overspel.

Een vader die ons medelijden wil omdat zijn verkrachtende zoon sinds z’n terechtstelling geen biefstuk meer binnenkrijgt.

Een man die z’n godsdienst misbruikt om in de wilde weg zo’n 50 lgbt-leden neer te knallen.

Een tv-programma dat jongens toont hoe je je toekomstige vrouw afranselt.

Incestueuze, racistische of seksistische celebrities die de hand boven het worden gehouden omdat ze….tja….celebrities zijn.

Het parasiteren op bovenstaande en zoveel andere hartverscheurende nieuwsfeiten, door politieke spelers, man- of vrouwhatende medemensen, religieuze leiders, en malafide figuren tout court, om de eigen agenda kracht bij te zetten.

Ik ben kwaad, verdomme, en vind er bijna geen woorden voor.

Een vriend die me onlangs van de éne dag op de andere liet vallen, nadat hij me op set met de grond gelijk had gemaakt. Terwijl de rest toekeek en niet voor me opkwam, ook al waren ze het met me eens.

Een collega die het fijn vond om amoureuze roddels over me te verspreiden, waardoor ik internationale opdrachten aan m’n neus zag voorbij gaan.

De racistische ‘grapjes’ van kennissen als ze horen dat mijn lief een bruin kleurtje heeft. Om nog maar te zwijgen van waarschuwingen à la ‘Pas maar op, zwarte mannen gaan allemaal vreemd!’

Een fotograaf die met z’n poten nooit van mijn billen kan blijven, maar zoveel macht heeft zodat ie, bij openlijke vermelding van zijn naam en reputatie, àlles kan ruïneren waar ik ontzettend hard voor gewerkt heb.

Ik ben kwaad op en teleurgesteld in alles wat er op dit moment gaande is, op grote en kleine schaal, in mijn persoonlijke wereld en in die van anderen. Ik ben gefrustreerd dat machteloosheid de bovenhand heeft genomen en woorden als wapens in mijn mond legt. Ik dacht dat ik dit soort woede ontgroeid was, en dat ben ik blijkbaar niet.

Ik ben kwaad.

het masker af

maxresdefault

 

Het werd een vroege avond voor me gisteren: Netflix&chill, maar dan zonder compagnon, die zit ergens in New York van zijn vakantie te genieten. Mijn vermoeide oog viel op de documentaire ‘The Mask You Live In’, en wat ik daarin te zien kreeg greep me recht naar de strot.

Als het over seksisme, stereotypering, schoonheidsidealen en sociale druk gaat, spreken we vaak vanuit het vrouwelijke standpunt. Niet geheel abnormaal; er zijn meer studies en hogere cijfers gekend rond de invloeden van de maatschappij op meisjes en vrouwen. Maar midden in de strijd voor het verwerven van gelijke rechten, vergeten we te vaak aandacht te geven aan de énorme stress waarmee ook jongens en mannen te maken krijgen.

Ik loop al een tijdje met zoveel vragen:

Waarom sprak niemand luid en duidelijk zijn ongenoegen uit over de vrouw die tijdens de titelviering van Club Brugge poedelnaakt onbekende mannen begon te droogneuken?

Waarom wordt in het verkrachtingsdebat quasi nooit een mannelijk slachtoffer fatsoenlijk aan het woord gelaten, of verdwijnen deze ervaringen vaak ergens naar een hoekje van de pagina?

Waarom deelt men stoere high fives uit bij het nieuws dat er weer eens een seksuele relatie aan de gang is tussen een juffrouw en haar minderjarige leerling?

Waarom eisen we meer menselijkheid en emotie in de politieke wereld, maar verdragen we deze toch niet als puntje bij paaltje komt?

Ik zou graag meer jongens, op een open en doordachte manier, willen horen praten over het seksisme waar zij mee te maken krijgen, de hokjes waar zij ingeduwd worden, de sociale druk waar zij mee dealen. Want die zijn talrijk, en helemaal verweven met ons dagdagelijks leven. Ik merk het ook bij mezelf: ik wilde altijd een sterke man aan mijn zijde, eentje waarop ik constant kon steunen, die me niet lastig viel met zijn eigen emoties, en die een zekere vorm van macht uitstraalde. En wat ik moest leren was dat ‘sterk’ niet synoniem staat voor ‘gevoelloos’, maar voor ‘open en eerlijk’. Dat macht zich niet afspeelt tijdens het tellen van de dollars, maar vooral in het rechtkrabbelen na een val. Dat onvoorwaardelijke steun geven in twee richtingen gaat, en perfectie dus ook niet van hen verwacht mag worden, net zomin als van mij.

In ‘The Mask You Live In’ komen verhalen aan bod van kleine jongens en grote meneren, die eerlijk praten over hoe ze in het verleden gebukt gingen onder de maatschappelijke druk om altijd ‘sterk’ te moeten zijn. Vuisten in plaats van woorden, roepen in plaats van huilen. Wie toch zichzelf durfde open te stellen, nam het risico gepest en uitgesloten te worden, met de stempel ‘mietje’ op het voorhoofd.

Ook de druk van het westerse schoonheidsideaal heeft een enorme macht over mannen. Deze speelt zich hoofdzakelijk af in de gym, of op overdreven bejubelde fitspiration-accounts, waar rollende spieren eigenwaarde bepalen. Of deze nu op een gezonde manier verkregen werden of niet. Dat lijkt niet van belang.

Topsporters zijn helden, het vleesgeworden ideaalbeeld van succes. Topacteurs vertolken rollen van (hoofdzakelijke blanke) helden die emoties opkroppen, en fysieke kracht laten spreken. Muzikanten die horden groupies het kruis bieden, en meters coke wegsnuiven, worden op handen gedragen. Die verheerlijking van het bad boy-imago….

Bij gebrek aan fatsoenlijke seksuele voorlichting, zoeken jonge gasten hun heil in porno, welke te pas en te onpas opspringt, van krantenwinkel tot computer. Hierin tonen ‘echte mannen’ dat het normaal zou zijn om 24/7 goesting te hebben in het bevredigen van 3 vrouwen tegelijk, met een stijve van 20cm.

De band met de realiteit, op zoveel vlakken, is ver zoek. maar hoe zeg je dat tegen een 16-jarige jongen die nog zoekende is en weinig herkenning vindt? Waar ligt de verantwoordelijkheid van de culturele en directe omgeving in deze emotionele ontwikkeling waarin objectivering vaak als normaal wordt beschouwd? Hoe kunnen wij ons verwachtingspatroon aanpassen, zodat jongens en mannen als zichzelf kunnen ontwikkelen, met talenten én gevoelens van alle variëteiten. Zonder veroordeling, zonder druk. Goed genoeg, als mens.

Ik ben ontroerd gaan slapen gisterenavond. Vol frustratie om vastgeroeste gewoontes, mààr ook met de moed en overtuiging dat als wij samen allemaal verantwoordelijk zijn voor een cultuur vol vooroordelen, we ook samen die hokjes kunnen wegduwen. Met kleine, plaatselijke projectjes, én sensibilisering over de gehele breedte.

‘The mask you live in’. Aanrader.

 

(not sponsored)