nachtelijk geluk

10052016-IMG_8371

Het is 2am, en ik lig nog wakker.

Niet van het piekeren, het hoeft niet altijd donker te zijn hierboven. Ik lig te draaien van de energie die, zelfs na weken veel te hard werken, niet te stuiten is. Adrenaline racet langs mijn ruggenwervel en mijn lichaam voelt warm aan.

Ik zie voor me, als ik mijn ogen sluit, alle gezichten die me lief zijn. Het zijn er veel, en ik prijs me gelukkig. Een glimlach krult zich rond mijn mond.

Het voelt goed om me even terug te trekken uit het egoïsme van mijn eigen ambities. Genoeg is genoeg. Nu zijn andere dingen van tel: de dromerige blik van mijn 2-jarig petekind, de intense stem van mijn mama, de genereuze verlegenheid van mijn broer, de geur van mijn vader’s haar, en de humor van mijn besties. Deze kanjers weten als geen ander  wat vriendschap is. We eten ijsjes samen, drinken prosecco samen, poffen popcorn, en doen blokjes rond. We praten graag, veel, luid, soms heel dramatisch, en zonder uit het oog te verliezen dat àlles bespreekbaar is. Dit zijn geluksmomentjes die me doen gloeien van contentement.

En er heeft zich trouwens, tussen al die oude bekenden, ook een nieuw gezicht genesteld. Een man met een onmeetbaar geduld, en de speelsheid van een puppy. Hij moedigt me aan, en vindt me mooi, gewoon zoals ik ben. Hij aait me met z’n ogen, en verdorie, wat is die blik onweerstaanbaar.

10052016-IMG_8370

He loves my crazy, and I love his. Meer hoeft het voorlopig niet te zijn. Dit op zich is al een pracht van een geschenk.

Hij doet me trouwens vooral extra beseffen hoe zalig eenvoudige connecties zijn. En hoe kracht en breekbaarheid een onlosmakende verbinding hebben. Je moet durven uitademen om terug te kunnen inademen. Zoiets ongeveer.

Zulke dingen houden me nu op, en eigenlijk vind ik dat niet erg.

Liefs,

Sabine

(pictures by Stephon Joseph)

 

de zin en onzin van motivational quotes

Het is zo ontzettend verwarrend dezer dagen. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het overaanbod aan middelen en richtingen ons danig in de war brengt. Sociale media bulken onder de motivational quotes, die ons doen geloven dat als je maar hard genoeg voor iets werk, als je maar flink genoeg gààt voor je wens, je het ultieme zal bereiken. Dat er geen excuses meer zijn om jezelf niét om te toveren tot die perfect vrouw of man, met het perfecte lijf, de perfecte huid en de perfecte carrière. Je moet gewoon hard genoeg willen. Voilà.

Excuse my language, maar dit is bullshit met pruimen.

Begrijp me niet verkeerd, een goeie slogan kan een mens enige moed en herkenning geven, troosten of tot inkeer brengen. In tijden van liefdesverdriet postte ik ook zo’n 3 quotes per dag, the drama was real, dat kan ik je wel zeggen. Soms wil een mens ook gewoon eens stoer doen met zulke uitspraken, anderen ermee op hun plaats zetten (als ze de passief-agressieve boodschap zouden vatten tenminste, het is altijd een gok :-)) of goedbedoeld aanmoedigen. En het lijken me allemaal valabele redenen. Maar tussen de schoonheid van deze boodschappen, zweeft een druk die me vreselijk benauwd.

Een kleine bloemlezing uit mijn mapje met bad motivational quotes:

4b4dd927a09284ee56414a51a3d8af4f99e6de5e821d497e474f8f34fb9eaa2c1668ad4e3335a238dd542e53b5e8ddc2Screen Shot 2016-05-03 at 8.29.25 PM23c2d457c1742d3ed195d61926a5c556950c36e8517e155bb79ebeef51e88961

Vaak ontstaan dergelijke uitspraken vanuit een persoonlijk momentum, een les die waarschijnlijk uit een bepaalde gebeurtenis is getrokken. Maar door het hele verhaal te reduceren tot 1 uitspraak, wordt het hele gevoel uit zijn context gehaald.

Ik voel me, persoonlijk, rustiger zonder extra druk van mijn (digitale) omgeving, eisen aan mezelf stel ik al genoeg. Mijn gemoed, toewijding en talenten bloeien pas open onder de zachte warmte van onbekrompen mensen. Bij zij die mij mijn fouten laten maken, me laten razen of lachen wanneer het nodig is, zonder oordeel of mening. Ik hoef geen gegoochel met stimulerende uitspraken, ze praten me aan dat ik tot alles in staat ben. En sorry, dat ben ik niet. En dat is ok.

Mijn lichaam kan niet alles aan, en dat hoeft het ook niet. Het is prima zoals het nu is. Met zijn kracht, uithoudingsvermogen, zachtheid, en ook zijn limieten. En ja, mijn emoties stuiteren wel eens van links naar rechts, van woede naar gelukzaligheid, en dat mogen ze, verdringing heeft geen nut. Jij hoeft niet sterk te zijn om anderen te inspireren. Wees maar eens stil en ‘zwakker’, verdrietig of moedeloos.

Het is trouwens ook niet erg om te settelen voor minder dan het ultieme. Dromen en plannen zijn een prachtige stimulans om ’s ochtends uit je bed te geraken. Maar ergens ‘hard genoeg over dromen’ brengt het risico met zich mee dat we vergeten te voelen wat nu leeft, te zien wat nu heel schoon of interessant is, die kleine momentjes die eigenlijk ontzettend groot zijn. Het negeert realisme en mildheid, voor jezelf en anderen. Laat je geen druk aanpraten door vrienden of vreemden. Jij hoéft niet de beste te zijn, in de verste verte niet zelfs. Falen mag, en je moet er zélfs geen wijze les uit te trekken.

Mijn woorden klinken negatief en fatalistisch, maar dat zijn ze allesbehalve. Jij bent goed zoals je bent, met de dingen die vanbinnen leven, met het lichaam dat je hebt en de keuzes die je maakt. De bakker op de hoek is immers van even groot belang als de volgende Bill Gates.