soms is angst wel een goede raadgever

21569-800w

Ik heb ze vaak verwenst, vanuit de grond van mijn hart, met elk spiertje van mijn vloekende vuisten. En gehuild heb ik ook, tranen met tuiten, van woede en onmacht.

Angstaanvallen, ze zijn niet van de poes, maar man toch, wat geven ze je kracht. Kracht genoeg om ‘zwak’ te mogen zijn.

Don’t believe the lies.
Look me in my eyes.
Please don’t be scared of me.
Please don’t be scared of me.
I remember you.
This feeling isn’t new.
So please don’t be scared of me.
Please don’t be scared of me.
oh oh oh oh oh uhh.

(‘Fear’, Drake)

Sinds mijn 17de is angst een onderdeel van wie ik ben. Hoe onbevreesd ik me vaak ook voel en voordoe, hoe groot mijn woorden, ambities en dromen ook zijn, er schuilt een duiveltje in mijn lichaam. Het is hardvochtig en boosaardig, en duwt onweerswolken boven mijn hoofd. Het drijft zwaarte naar mijn benen en laat me trillen van verwarring. Het maakt me bang van de wereld, bang om te falen, bang om gek te worden of te sterven. En hoe pathetisch dit allemaal ook mag klinken, in die minuten voelt het echt zo.

Vroeger zat het soms bij in mijn auto, onderweg naar een job, en ademde het adrenaline in mijn aangezicht. Dan moest ik me vasthouden aan mijn stuur om niet te bezwijken onder de druk. Ik weet ondertussen hoe ik me sterk moet houden (door stil te staan en mijn limieten te voelen) en het gefluister kan negeren (door er even naar te luisteren). Maar neem het van me aan: ooit was dit een gevecht van jewelste.

In de loop der jaren werd mijn duiveltje een compagnon en een meester. Want hoe voorbestemd je ook kan zijn voor issues als deze, gaandeweg leer je dat angsten je vooral  signalen willen geven. Of toch in mijn geval tenminste. Ze zeggen me dat ik moet vertragen, dat ik stress en overdreven perfectionisme moet loslaten. Dat ik mijn lichaam en geest rust moet gunnen, en een beetje speeltijd. Want daar kikker je van op. Ze leren me mededogen -ook met mezelf- en ergens ook toegeven dat fouten maken mag. En dat niet iedereen me graag moet zien. Enkel ikzelf hoef dat te doen.

Ik heb jullie vaak verwenst, vanuit de grond van mijn hart, maar liefste angsten, jullie zijn een zegen.

Kus

Sabine