schrijven is kwetsbaar blijven

41e3fbf08a9a9bb3028b0d1ceda29b76

Er komt een tweede boek!!! Wederom op vraag van Lannoo en wederom mag ik em zelf helemaal invullen! Al wie een chansaar is steekt z’n hand op! *raising both hands*

Mijn nieuwste publicatie zal een inspiratie-, informatie-, en doe-boek worden rond lief zijn met je lijf. Een naslagwerk waarin ik, als zoekend persoon, een weg afleg richting respect en warmte voor mezelf en mijn lichaam. Ik praat met deskundigen en bezielers en hoop zo tot een moedgevende bundel te komen die elke tiener, twintiger, dertiger op zijn nachtkastje wil hebben liggen.

Tot dusver mijn promopraatje.

Nu is schrijven voor mij telkens een beetje doodgaan. Niet om de nodige woorden te vinden, die zijn er in overvloed. Ik leer ze dansen en laat ze zwellen, en letter na letter leggen ze zich neer. Ik geniet van het ritme, de balans, het zingen op papier. Mijn stijl is heel persoonlijk en ik zou niet anders willen (en kunnen), maar dat maakt het ook allemaal heel kwetsbaar. Het maakt mij kwetsbaar. Ik zet mijn hoofd op een kiertje en laat jullie met één oog binnenkijken. En wat jullie daar te zien krijgen kan jullie aanstaan, of net niet. Een risico dat komt met de job. En daarbij huiver ik wel eens. Op stoere dagen kan kritiek me gestolen worden, dan zwelt mijn borst (nog meer) en kaats ik met verve opmerkingen af. Maar ik ben ook maar een mens, en terechte of onterechte uitlatingen kunnen me best wel klein krijgen.

En dus moet ik er geen tekeningetje bij maken dat het schrijven van dat tweede boek me gevoeliger maakt dan ooit tevoren. Want het onderwerp ligt me zo nauw aan het hart, en ik wil geen fouten maken. Ik wil niemand tegen de schenen schoppen in het vertellen van mijn verhaal en delen van informatie. Ik breng een uitgangspunt dat informerend maar positief is, en niet iedereen zal hiervoor openstaan of het ermee eens zijn.

Toch zal die schrik me niet tegenhouden in het volbrengen van mijn missie. Angst is een fucked up raadgever, een gemeen duiveltje op mijn -anders zo struise- schouder. Hij stinkt uit zijn mond en trapt initiatieven plat. En ik wil en zal er ditmaal geen oor naar hebben. Daarom spring ik hier toch weer met mijn twee voeten in het beletterde diepe, zonder veel zwemervaring, maar wél met bandjes waarop ik mag steunen. Die bandjes zijn hopelijk jullie….

Veel liefs,

Sabine

2 gedachtes over “schrijven is kwetsbaar blijven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s