het taboe van de eenzaamheid

SANYO DIGITAL CAMERA
SANYO DIGITAL CAMERA

Vroeger, toen ik nog dagelijks met de bus naar Antwerpen reed, passeerde ik steeds langs die grote flatgebouwen, daar in de bocht aan afrit Borgerhout. Ze shockeerden me. Ik kwam van ‘den buiten’, weet je, waar iedereen een tuin en ruimte had. Buren stonden dagelijks aan elkaars’ deur met roddels en suiker. Daar voelde het vaak benauwend, maar het gaf me wel een soort samenhorigheidsgevoel.

Maar dus bij het aanzicht van die monsterconstructies in de grote stad kreeg ik het steeds weer koud. Terecht of onterecht dacht ik dat er vooral eenzame mensen huisden. Vergeten figuren, opgeslokt door de grijzigheid en de navelstaarderij van de samenleving. Nooit zou mij dat overkomen, nam ik me voor. Nooit zou ik avonden slijten, al starend naar een muur, ergens tussen niemandsland en een betonnen jungle, doordrongen van bitterheid en melancholie.

Ondertussen ben ik 33 en heb ik zelf een werkplek in een grijzig gebouwtje in Deurne. Toffe plek hoor, als k mijn luidruchtige buren buiten beschouwing laat. Het is mijn holletje, mijn toevluchtsoord. Maar hoe langer hoe meer bots ik er op een gevoel dat me niet loslaat: eenzaamheid.

There, I said it: “Ik voel me vaak eenzaam.” En ik schaam me er een beetje voor. Eenzaamheid heeft de connotatie van zielig te zijn, een eigenschap die enkel toebehoort aan de verstotene. Zo wordt althans gedacht. Er rust een taboe op ook. Kopjes gaan collectief schuin hangen als je durft toegeven dat je soms eenzaam bent. Ogen vol medelijden. Verschrikkelijk. En dan komen de uitnodigingen: “Maar je weet toch dat je altijd bij mij terecht kan!” of “ We moeten dus dringend nog eens iets gaan drinken!”.“Ja, dat moeten we zeker doen!”, stel ik hen dan gerust. Ik wil niemand opzadelen met compassie. Praten over eenzaamheid maakt mensen ongemakkelijk.

Want het probleem ligt, wat er ook gedacht wordt, niet in het aantal vrienden, en ook niet in de kwaliteit ervan. Ik zie mn maatjes graag, en zij mij ook denk ik,  en ik wéét dat sommigen, heel cliché, door een zee van vuur zouden gaan voor me. Eenzaamheid is eerder een scheur van de huid: vaak bekleed, maar ergens aanwezig. Van tijd lijkt het gevoel verdwenen, vervaagd, genezen. Maar dan staat het licht weer in een vreemde hoek en beschijnt het alle blauwigheid. Soms wentel en draai ik me er dan in. Warm en herkenbaar.

Er zijn trouwens best wel wat triggers die de teruggetrokkenheid op gang brengen.Ik voel me, bijvoorbeeld,  een complete outcast tussen al de verlovingsringen en geboortekaartjes op m’n timeline. Zelf zal ik nooit tot de groep van mama’s behoren. En ook al heb ik me daar tien jaar geleden al bij neergelegd, toch steekt het dat ik niet mag meespelen. Ik heb niet gekozen voor een leven zonder fopspeen, dat heeft de natuur voor mij beslist. En dag in dag uit mee gelukkig zijn voor een ander maakt me koortsachtig.

Zelden heb ik gedroomd van een mainstream leven, en ik gok dat ik het nooit zal hebben. Ik zoek grenzen op, sta op barricades, speel soms met vuur én een geweten dat graag zuiver en open wil zijn. Niet dat dit steeds lukt; ik vloek en veracht vaak the shit out of mensen. In mijn zoektocht naar verbondenheid heb ik al vaker misbruik gemaakt van iemands’ aanwezigheid, Hank Moody-style.

Maar die band, het écht samenzijn met iemand, die mis ik: Een partner die met mij een fles kraakt bij een rozige zon, die verhalen vertelt terwijl ik al lachend sta te roeren in (waarschijnlijk aangebrande) pannen, die mijn apartheid aantrekkelijk vindt en de liefde bedrijft met mijn neurotische karakter. Iemand die me in stilte op zijn schoot trekt, en zenuwachtigheid weg zoent. Iemand die onvoorwaardelijk voor mij kiest, met alles erop en eraan. En waarvoor ik onvoorwaardelijk kies, met alles erop en eraan. Zo iemand in je leven lijkt me een zegen.

Maar zolang die persoon de weg naar Pulle en Deurne, zelfs met gps, nog niet gevonden heeft, kies ik voor wat er nu is: Een mengelmoes van juichende en stille momenten… Enthousiasme, nijdigheid, carrière, vriendschap, angst, idealisme, en ja ook eenzaamheid.

Liefs,

Sabine

9 gedachtes over “het taboe van de eenzaamheid

  1. Mooi Sabine… Het zette mij aan het denken. Want wat als je wel al het andere hebt -fopspenen en verlovingsringen- en de eenzaamheid je nóg steeds ,of opnieuw, naar de keel grijpt? Omdat de man die eens jouw neurotische kantjes wegzoende en jouw apartheid prees er niet meer is? Opgevreten door een leven dat routineus is geworden en geen ruimte laat voor “anders”.

    Like

    1. Lieve Tinne,
      Ik kan me voorstellen dat dat ook een eenzaam gevoel geeft…. Eigenlijk zijn er zoveel vormen van eenzaamheid, waarvan ik er maar ééntje beschrijf: het mijne. Ik kan inderdaad ook best veel mensen die de verlovingsringen en dergelijke wél hebben gehad, maar ook daarin zich alleen voelen. Of wanneer je iets meemaakt, en niemand begrijpt je…. Of je wil inderdaad ànders zijn, en je wordt er niet in gesteund… Zoveel vormen van één emotie… Hopelijk wel altijd met ergens een strohalm. Ik had zonet weer een aha-erlebnis! Na een paar dagen van tristesse vond ik moed in een grappige film. Heel stom, maar exact wat ik nodig had. En zo gaat het telkens weer, up en down, en dat is ok. Helemaal ok zelfs.

      Like

  2. Gek hoe het kan lopen…. Ik ben zeer sociaal en extravert, zeer zelfstandig ook! Eigenlijk een individualist maar daarnaast ook vaak heel eenzaam.. There, I said it! Geen ouders maar ook geen andere familie. Een inwijkeling. Gelukkig een heb ik mijn man en mijn dochter maar tot de groep van mama’s behoor ik lang nog niet… Een inwijkeling, weet je… De mama’s kennen elkaar sinds hun lage school. Iemand spontaan opnemen in hun vriendenkring? Dat doet een nuchtere Vlaming niet. Wij zijn erg sociaal maar, tot een bepaald niveau. Het leven gaat verder. Ik verwacht niets maar ik neem alles mee wat mijn pad kruist. Zo worden de teleurstellingen veel minder hard. xxx

    Like

  3. Prachtig geschreven! Heel herkenbaar. Ik heb me ook vaak eenzaam gevoeld terwijl niemand dat ooit echt leek te snappen (“Allez, gij eenzaam? Met een interessante job, top appartement, waanzinnige vrienden en familie en een eerste keuze aan lekkere mannen? Cut the crap!”) Ondanks ontelbare ontgoochelingen, ben ik altijd blijven geloven in die éne fantastische klik met mister absolutely right die me eindelijk als de (prettig gestoorde) prinses zou behandelen die ik ben. En totaal onverwacht stond hij daar op een dag, hij heeft me niet meer losgelaten en ik hem ook niet. Alle toyboys en egotrippende macho’s linea recta de vuilbak in, samen met mijn eenzaamheid… Ik hoop een artikel te lezen op deze blog getiteld “het taboe van overgelukkig te zijn”. Dikke kus

    Like

  4. Lieve Sabine,
    Na gisteren je post te lezen, bleef het in mijn hoofd rond spoken.
    ik kies zelf voor een bestaan zonder fopspenen. Ik ben single , geen kinderen, veel vrienden en ik heb af en toe echt nood aan alleen zijn…. maar ik voel mij soms eenzaam, je mist iemand waarmee je gewoon de alledaagse dingen kan delen.. Ik heb nog nooit een echt ‘serieuze’ relatie heb gehad. Ik vraag mij soms af: ‘Kan ik dat? Ik ben het zo gewoon om alleen te zijn.’ Soms schrikt het idee van een relatie mij af en denk ik : ‘Ela ik wil mijn vrijheid en mijn goesting doen!’ Dan begin ik mij vragen te stellen als: ‘Ben ik dan super egoïstisch en moet ik die eenzaamheid er dan maar bij nemen? Is dat een gevolg van een keuze die ik heb gemaakt?’
    Dat zijn vragen die bij mij opkomen als ik mij alleen voel… Maar ik weiger me daar bij neer te leggen, ik kom de liefde van mijn leven nog wel tegen 
    Voor mij lijkt dit de remedie tegen eenzaamheid, maar dat geldt niet voor iedereen. Ook in een relatie kan je je eenzaam voelen denk ik dan (maar wat weet ik daar van? 😉

    Like

  5. Herkenbaar … Je kiest er niet altijd voor om singel te zijn. Het is niet gemakkelijk om een geschikte partner te vinden. Op een bepaald moment merk je dat het ‘langer’ dan verwacht duurt om die ideale partner te vinden. En wat moet je dan doen??? Toegeven aan de druk van de maatschappij? Een relatie beginnen voor er een te hebben. Neen!!! Doe je eigen ding, verlies geen hoop en dan ben je voor mij een sterke vrouw!!!!

    Like

  6. Weeral een artikel dat er recht op is. Ik herken mezelf in jou. En meer dan een beetje. Ik ben ook single. En ik worstel vaak met dezelfde dingen. (ook de dingen die aan bod komen in je andere schrijfsels) Een man is welkom, maar die moet dan wel een toevoeging zijn aan mijn leven. Geen beperking. En voor een of andere reden bekruipt dat gevoel me heel erg snel. Is hij het? Gaat hij mij wel gelukkig maken? Is hij een toevoeging, een extraatje?
    Ik voel mij ook soms eenzaam. Er zijn massa’s vrienden en vriendinnen. Maar je hebt elk je eigen leven. Een iemand die er altijd is, waar je altijd bij terecht kan, waar je alles tegen kan vertellen, dat mis ik ook wel eens.
    Maar ik denk nog net niet hard genoeg om dat alle voordelen op te geven.

    Like

Laat een reactie achter op mynameisblonde Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s