zacht is macht

tumblr_mfy6vgZmwl1qbxo6jo1_500

Volgens woorden.org is een grens een denkbeeldige lijn die twee gebieden scheidt.

Voor mij intern blijft de betekenis van het woord wat ongewisser. Niet tegenover mijn omgeving, wees niet bang. Bij vrienden en collega’s ben ik open maar voorzichtig. En eens je dicht bij me staat, koester ik je in stilte.

Maar met mezelf is het heel andere koek. Grenzen worden gezocht, bevochten en Ik weet niet waar en wanneer ik moet stoppen. De gedachte dat iets me beperkt vind ik ondraaglijk. Ik wil tempo, vooruitgang, verandering.

Een kleine illustratie: Toen ik 3 jaar geleden met de droom speelde om mijn eerste mini-triatlon af te werken, volgde ik een trainingsschema van mijn begeleider. In dit schema zaten vaste rustdagen. Die kieperde ik al meteen overboord; ik liep langer dan ik moest, fietste meer dan ik moest, at en dronk niet zoals het hoorde, en eindigde zo met cystes in mijn borst. Het werd me afgeraden om dat seizoen nog aan een mini-triatlon deel te nemen want mijn lichaam zond duidelijke noodsignalen uit. Weer negeerde ik ze volledig. “Ok, je kàn eventueel toch”, zei mijn Max, mijn trainer, “maar dan zorg je voor minstens 2 rustdagen nà de wedstrijd.” Ook dit advies sloeg ik in de wind, en ik ging meteen weer (met koorts) aan het shooten. 3 dagen later werd ik overmand door paniekaanvallen en een oververmoeid lichaam. De crash was reëel en ik mocht van geluk spreken met het zorgende karakter van mijn ouders, die me meteen kidnapten naar een zonnig resort, met als ‘straf’ verplichte rust.

Ik ben lang doordrongen geweest van het idee dat méér en harder beter was, dat er pas betekenis aan mijn dagen zou kleven na het halen van doelen en het constant verleggen van grenzen. En zelfs bij het halen van deze doelen was ik niet content. Het euforische gevoel na mijn triatlon liet eeuwig op zich wachten. Was ik opgelucht? Ja. Maar vooral moe, van mezelf.

Waarom droeg ik Sabine niet op handen zoals ik dat bij mijn geliefden deed? Waarom zocht ik (onvindbare) eigenwaarde in extremen? Waarom was succes voor mij synoniem aan ‘winnen’ en niet aan ‘genieten’? Waarom was ik niet vaker zacht en respectvol?

De jaren hebben me meer evenwicht en wijsheid gegeven, voor zover dat kan als koter van 33, maar er is nog heel wat werk aan de winkel. Toch hoef ik tijdens yoga niet persé meer met mijn ribben tegen mijn dijen te plakken. Ergens halverwege is helemaal prima, zolang ik maar met een leeg hoofd naar huis ga. Ook professioneel hoef ik niet langer meer de beste te zijn. Dat is sowieso een onbegonnen strijd, ik heb niet genoeg talent om de wereld te veroveren, en ik lééf te graag om 24/7 alleen maar met make-up bezig te zijn. Ooit was New York het summum, nu ben ik tevreden met mijn succes in België, en zijn extra’s enkel fijn meegenomen.

Ik wil hiermee niet zeggen dat een mens niet gefocust moet zijn in zijn ondernemingen, je neus wijst best wel in de juiste richting. Maar het kan ook trager, rustiger, met meer respect en liefde voor jezelf. Neem kansen met beide handen, maar zorg dat die handen ook zachtheid en affectie kennen, én af en toe een vette fuck you werpen naar opdringerige verwachtingen. Want naar het schijnt zijn die nergens goed voor.

Liefs,

Sabine

3 gedachtes over “zacht is macht

  1. Zo herkenbaar! Na hele zware maanden ben ik uiteindelijk tot dezelfde conclusie gekomen… En daar ben ik blij om want dat maakt het leven heel wat makkelijker. 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s