make love to yourself, not war

tumblr_ly9tw1KYH01qhtyefo1_500

 

Vrouwen worden vaak in categorieën geduwd. Of wat zeg ik… Neen, dit gebeurt naar hartelust met alleman. Hokjesdenken houdt ons een waas voor dat iedereen in te schatten valt, en daar voelen we ons het veiligst bij.

Zelf ervaar ik de druk wel eens om 24/7 een zedig, braaf meisje te moeten zijn, dat op haar stoutste momenten misschien zachtjes even haar liezen raakt tijdens het bekijken van The Notebook.

Niets staat verder van de waarheid. Niet dat er iets mis is met een goeie portie romantiek! Graag zelfs, en het màg met Ryan Gosling! Ik offer me zonder tegenzin op om in zijn idyllische dromen te verschijnen. Maar op andere, meer vrijpostige, momenten draait hier eerder Youporn op mijn computer. Liever dàt dan de zoveelste romcom die ons moet doen geloven dat als je maar mysterieus, terughoudend en verlangend genoeg bent, alles tot een happy ending kan leiden.

Spoiler alert: It doesn’t!

Over happy endings gesproken: Ik deed gisteren mijn duit in het zakje in ‘Het Grote Orgasme Onderzoek’ dat Charlie Magazine en Het Nieuwsblad Magazine op poten hebben gezet.

Allereerst ontsnapt me hierbij een welgemeende “Halleluja”! Praten over seksualiteit en lichamelijkheid is één van mijn favoriete activiteiten. Hiermee bedoel ik niet de lompe praat die wekelijks passeert aan de toog van café ’t Hoekske, of de betweterige toon van Goedele Liekens die verplichtingen in de bedstee brengt. Nee, het interesseert me oprecht hoe de vrouwelijke en mannelijke anatomie én geest ons tot plezierige (consensuele) hoogtes kan leiden. Is dat geen mirakel, hoe de aanraking van huid het hoofd kan laten knetteren? Is dat niet iets om te vieren? Ik steek met graagte vuurwerk af bij de ontsnapping van mijn volgend orgasme!

De openheid van menig seksgenoot op Charlie Magazine doet me trouwens ontzettend plezier. Ik lees over de middelbare vrouw die in haar huwelijk nog steeds de tijd neemt om, samen met haar man, de lakens de bevuilen. Over het jonge veulen dat haar knopje leert beminnen bij de kracht van een douchestraal. Over vrouwen die hun lichaam eindelijk leren kennen onder de aanrakingen van die éne kerel.

Er wordt in Vlaanderen gesquirt en bemind, geneukt en gepraat, en wat maakt me dat blij! Bedstee-moeilijkheden vinden hier ook een uitlaatklep, en ik kan me voorstellen wat een deugd het moet doen om te lezen dat er héél wat meer vrouwen zijn die een orgasme als een zeldzaamheid ervaren. Je bent niet alleen.

Ikzelf proef soms schaamte op de lippen nadat ik lust heb toegelaten. Ergens heeft het zich in mijn reflexen genesteld dat ik niet altijd mag genieten van mijn eigen seksualiteit, en dat stoort me. Zeker solo-liefkozingen worden, na de feestelijke verlossing, onthaald met gêne.

Een punt om werk van te maken. En dus als je me de komende weken iets minder op Facebook ziet verschijnen, weet dan dat ik bezig ben met een persoonlijk projectje. Of hé, misschien is dat iets wat we allemaal moeten doen: technologie en media aan de kant schuiven en weer leren genieten van onszelf, zonder bedekking en zonder complexen. Ik schrijf mijn nieuwste mantra alvast in grote letters op de slaapkamermuur:

Make love to yourself, not war.

5296ff026ed2f14a993abb001b2edea8.jpg

mijn ultieme liefdesbrief

Onder de hashtag ‘#mooiaanjou’ wil Sensoa de conversatie rond body positivity gaande houden en versterken. En daar draag ik mijn steentje graag aan bij….

12735542_10153289896751496_1811366161_n

Liefste lichaam,

Onlangs stond ik vanop een afstand naar je te kijken. Ik besef dat dit eng klinkt, op het stalkerige af zelfs, maar je intrigeerde me. Ik volgde de lijnen die jou uittekenen: je hoekige neus, ontluikende sleutelbeen, langs je flinke, glooiende borsten die rusten op meer dan een handvol ribben. Ik skiede over je ronde billen in afdaling naar de putjes op je dijen. Wist je trouwens dat je gezicht zich vult met schattige rimpeltjes die als een wegwijzer dienen naar een onweerstaanbaar stel krullende lippen? 

Je zag er innemend uit, en krachtig. 

Hoe je spieren telkens weer terugdeinzen, trap na trap, dansend en spannend. Ze dragen je.

Hoe je schouders zich rechten onder de winterzon. Ze sterken je.

Hoe je wimpers tranen wegwuiven bij de verzuchting van de dag. Ze troosten je.

Hoe je ogen vuur werpen tijdens verhitte gesprekken. Ze verwoorden je.

Je voelt vertrouwd maar steeds in verandering. En ik denk dat je het niet altijd beseft, maar die veerkracht maakt je het sterkste gedaante uit mijn omgeving. Soms laat je je kopje hangen en zie ik de onrust in je handen. En dat is ok, lieve lijf van me, jij mag even wegkruipen in de holte van een ander paar armen. Soms is gedeelde warmte het mooiste wat er is.

Ik moet toegeven dat ik niet steeds lief voor je ben geweest…. Ten eerste heb ik je flink onderschat. Je bent tot zoveel meer in staat dan ik ooit had durven denken! In plaats van jouw waarde en talent te belichten koos ik voor het uitvergroten van je tekortkomingen, en wat was dat een misrekening! Ten tweede reduceerde ik je tot balast, tot een last die bestraft moest worden voor zijn imperfectie. Hopelijk zijn de littekens niet voor altijd, en vergeef je me mijn mishandeling. Ik wist niet beter, en zag jou als het perfecte instrument om mijn verwardheid -en die van anderen- op te (laten) botvieren. 

De komende jaren zal ik je alleen maar beminnen, meer en meer. Dat beloof ik je plechtig, hier en nu, met mijn hand op jouw hart. Want je verdient het. Ik zal keuzes maken die jou energie zullen geven. En ademruimte. Want uiteindeljk heb je niemand anders nodig om je pittigheid te benadrukken, dat doe je prima op jezelf. Jij bent liefde, jij bent schoonheid, jij bent mededogen, jij bent jij.

(met mij als jouw grootste supporter)

Forever yours,

Sabine

een valentijnsblauwtje

 

 

tumblr_nv94cjvdjq1qk1ayeo1_500

14 februari, 20H21. Anderhalf uur geleden stond ik nog klaar om uitgebreid te gaan dineren. Het zou mijn eerste gevulde valentijn zijn in 5 jaar tijd. Eentje om mekaars duimen en lippen bij af te likken, dacht ik zo. Niet dat ik persé wilde meegaan in het hele romancy schmancy sfeertje, normaal gezien sta ik op zo’n stroperige dag ‘love yourself’-quotes af te vuren. Maar mijn date vroeg me deze avond samen door te brengen, en wie ben ik om daar dan tegen in te gaan. Ik vond hem wel leuk.

Daar stond ik dan: nagels gelakt, benen en poes geschoren, make-up en haartjes in de plooi. Ik doe moeite voor mijn mannen, én ben een vrouw van de soort die afspraken graag nakomt, of minstens met reden en respect annuleert. En ik was van de veronderstelling dat Mister Date ook zo ineen gevezen zat, maar daar liet ik een steekje vallen: hij bleek van het kaliber dat een kwartier voor aanvang z’n afspraakje dumpte.

We hadden mekaar via Tinder het hof gemaakt. Het is 2016 en niets zegt dat digitale ontmoetingen niet tot fijne dingen kunnen leiden. Ik had al zoveel vriendinnen zien stralen bij een succesvol Tinder-verhaal, dus waarom zou ik ook niet even mijn teen in het water steken? Mister Date en ik hadden genoeg verschillen en gelijkenissen om interessante momenten te beleven. En dat we tot mekaar aangetrokken waren bleek tijdens ons eerste etentje. Het klikte, en ik werd als een koningin behandeld.

Wat ik, in hindsight, wel vreemd vond was het feit dat ie voor die eerste date mijn Instagram had afgeschuimd en me screenshot-gewijs toonde hoe ie me het mooiste vond. En toen ik vorige week meldde dat er een kappersafspraak op het programma stond, kon hij niet genoeg laten merken dat ie écht wel een voorkeur voor blond had. Toen leek het nog schattig, nu eerder creepy.

Bon, terug naar de afwijzing. Dus out of the blue kreeg ik te horen dat, ondanks de aantrekkingskracht, ik toch niet de vrouw van zijn leven was. Dat hij me knap en cool en verstandig vond, maar niet genoeg om mee naar het altaar te nemen. Hoorde ik daar een bekend belletje rinkelen? Of was het het gefluit van de druk op de ketel?

We hadden te maken met een dwangmatige perfectionist, dames en heren, en het klonk me,gek genoeg, zeer bekend in de oren. Ik grilde en screende en overanalyseerde mijn vroegere dates vaak ook tot op het bot; van dag 1 wilde ik overtuigd zijn van hun kwaliteiten als levenspartner. ‘Leren kennen’ werd zo een oorlogspad, met exen en verledens achter elke hoek. Dat een beginfase eerder leuk en gezellig en aftastend kon zijn, was me vreemd. Natuurlijk wilde ik niet zomaar de verkeerde man in mijn (emotionele) wereld toelaten, die plek moest je verdienen. Mijn tijd en energie was kostbaar. Maar dat het enkel contraproductief werkte werd me meer en meer duidelijk.

Ten eerste, niemand is perfect. Jij niet, ik al helemaal niet, niemand. Hier kan ik kort in blijven. En daarnaast jaag je met die overperfectionistische instelling innemende mensen ver weg, want het gewicht dat aan kleine, subtiele momenten wordt gegeven is van dodelijke kwaliteit. No chills what so ever.

Ik prijs me gelukkig dat ik de moed heb gehad om deze slechte gewoonte afgelopen maanden te tackelen. Het is gek om te merken hoe innerlijke onzekerheden zich tussen alle spleetjes van je leven kunnen wringen om mooie dingen te verkrachten. Maar het gevecht hiertegen is eentje waard om aan te gaan, geloof me. Voor het eerst stuiter ik na een blauwtje vredig terug in mijn startpositie. Ik heb zelfs geen beker Ben&Jerry’s nodig gehad, enkel een analyserende blogpost 😉

Liefs,

Sabine

zacht is macht

tumblr_mfy6vgZmwl1qbxo6jo1_500

Volgens woorden.org is een grens een denkbeeldige lijn die twee gebieden scheidt.

Voor mij intern blijft de betekenis van het woord wat ongewisser. Niet tegenover mijn omgeving, wees niet bang. Bij vrienden en collega’s ben ik open maar voorzichtig. En eens je dicht bij me staat, koester ik je in stilte.

Maar met mezelf is het heel andere koek. Grenzen worden gezocht, bevochten en Ik weet niet waar en wanneer ik moet stoppen. De gedachte dat iets me beperkt vind ik ondraaglijk. Ik wil tempo, vooruitgang, verandering.

Een kleine illustratie: Toen ik 3 jaar geleden met de droom speelde om mijn eerste mini-triatlon af te werken, volgde ik een trainingsschema van mijn begeleider. In dit schema zaten vaste rustdagen. Die kieperde ik al meteen overboord; ik liep langer dan ik moest, fietste meer dan ik moest, at en dronk niet zoals het hoorde, en eindigde zo met cystes in mijn borst. Het werd me afgeraden om dat seizoen nog aan een mini-triatlon deel te nemen want mijn lichaam zond duidelijke noodsignalen uit. Weer negeerde ik ze volledig. “Ok, je kàn eventueel toch”, zei mijn Max, mijn trainer, “maar dan zorg je voor minstens 2 rustdagen nà de wedstrijd.” Ook dit advies sloeg ik in de wind, en ik ging meteen weer (met koorts) aan het shooten. 3 dagen later werd ik overmand door paniekaanvallen en een oververmoeid lichaam. De crash was reëel en ik mocht van geluk spreken met het zorgende karakter van mijn ouders, die me meteen kidnapten naar een zonnig resort, met als ‘straf’ verplichte rust.

Ik ben lang doordrongen geweest van het idee dat méér en harder beter was, dat er pas betekenis aan mijn dagen zou kleven na het halen van doelen en het constant verleggen van grenzen. En zelfs bij het halen van deze doelen was ik niet content. Het euforische gevoel na mijn triatlon liet eeuwig op zich wachten. Was ik opgelucht? Ja. Maar vooral moe, van mezelf.

Waarom droeg ik Sabine niet op handen zoals ik dat bij mijn geliefden deed? Waarom zocht ik (onvindbare) eigenwaarde in extremen? Waarom was succes voor mij synoniem aan ‘winnen’ en niet aan ‘genieten’? Waarom was ik niet vaker zacht en respectvol?

De jaren hebben me meer evenwicht en wijsheid gegeven, voor zover dat kan als koter van 33, maar er is nog heel wat werk aan de winkel. Toch hoef ik tijdens yoga niet persé meer met mijn ribben tegen mijn dijen te plakken. Ergens halverwege is helemaal prima, zolang ik maar met een leeg hoofd naar huis ga. Ook professioneel hoef ik niet langer meer de beste te zijn. Dat is sowieso een onbegonnen strijd, ik heb niet genoeg talent om de wereld te veroveren, en ik lééf te graag om 24/7 alleen maar met make-up bezig te zijn. Ooit was New York het summum, nu ben ik tevreden met mijn succes in België, en zijn extra’s enkel fijn meegenomen.

Ik wil hiermee niet zeggen dat een mens niet gefocust moet zijn in zijn ondernemingen, je neus wijst best wel in de juiste richting. Maar het kan ook trager, rustiger, met meer respect en liefde voor jezelf. Neem kansen met beide handen, maar zorg dat die handen ook zachtheid en affectie kennen, én af en toe een vette fuck you werpen naar opdringerige verwachtingen. Want naar het schijnt zijn die nergens goed voor.

Liefs,

Sabine