gênante verhalen, hoofdstuk 1

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik was nogal een late.

18,5 ofzo.

Een volgroeid lijf had ik al langer, maar het kopje wou nog niet helemaal mee. Vond ik geen probleem trouwens, voor seks en andere weloverwogen dingen was er nog tijd genoeg. Later. En dus legde ik mijn plaatje van Take That nog eens op en schreef verder in mijn vriendenboekje. Lievelingseten spaghetti bolognese.

Niet dat seksualiteit me koud liet hoor, integendeel. Als je al van je 11de geconfronteerd wordt met je eigen uitdijende vormen, en rijpheid plots een gegeven was en geen vooruitzicht, dan volgt de verkenning automatisch. Maar om nu zelf te beginnen aan dat hele paringsritueel leek me veel te ingewikkeld en te ver van mn bed. Het leven als puber was al intens genoeg.

In het najaar van 2000 verscheen daar dan toch hét serieuze lief, en fuck, dat kwam hard aan. Verliefd zijn op die leeftijd, dat gaat door merg en been hé. En ook door het kruis en de liezen. We werden nieuwsgierig en waren klaar voor het liefdesspel. 2 gezonde, geile tieners, daar is geen houden aan. Mijn ouders daarentegen bleken net iets minder opgezet met het hele idee en wilden de kater liefst niet te vaak bij de melk van hun dochter zetten. Exit sleepovers. Een mens wordt daar nochtans vindingrijk van, en we leerden snel bij. Politie, bijvoorbeeld, weten je telkens te vinden. En om dat bedampte raampje telkens omlaag te moeten draaien met het hijgen in de stem en gespeelde onschuld op de snoet, gaat ook snel vervelen.

Soit, op een gegeven moment keerden de seizoenen, zoals dat wel vaker gebeurt. Het territorium breidde zich uit! We hadden alvast de zomer in ons broek en wilden onze gang kunnen gaan en de vrije natuur lag daar uitnodigend te lonken.Ons nummer werd gespeeld, schurkend tegen een boom aan, en we konden weer opgelucht ademhalen. Ahhh, de voordelen van opgroeien op den buiten.

Later die dag, het lief was bedankt voor bewezen diensten, ontdeed ik me van alle verdorven kleren en voelde ik plots iets geks op mijn arm. De kempense natuur had mij een souvenir nagelaten in de vorm van een teek!  Bleek er nog een dikker exemplaar récht op de kont te zitten! Dat bloeddorstige…. Oh de ironie.

Einde van het verhaal: De teken werden veilig door de huisarts verwijderd, en ik loop nu, 15jaar later, nog steeds rond met een litteken recht aan mijn bilspleet. Een gonzend rozig lampje dat waarschuwt telkens mijn driften de bovenhand nemen en nadenken een secundaire activiteit wordt….

Liefs,

Sabine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s