gênante verhalen, hoofdstuk 2

12108129_10153103097636496_4094856931599659502_n

Als tiener was ik een onrustige slaper. Veel gewoel, nog meer gepieker. Het kan ook aan mijn vaders’ gesnurk next door of aan de overdosis romans op mijn nachtkastje hebben gelegen, maar mijn slaapkamer was gewoon geen oord van rust ende vrede.

En weer was het zo’n avond…. Schoolwerk hield me wakker. Ik hoorde mijn ouders zich klaarmaken voor de nacht. Gezicht wassen, tanden uit. De houtkachel doofde met de geluiden van het huis en alles werd stil.

Ik vond m’n slaap uiteindelijk in het tikken van mijn Mickey Mouse-klokje. Soms is die kinderlijke erfenis zijn obese prijskaartje helemaal waard.

Toch schoot ik ook die nacht weer wakker, het roze katoentje klevend aan m’n rug. Water, ik had water nodig, en dus slaapwandelde ik lichtloos naar de badkamer. In het donker greep ik naar de eerste de beste beker, opende de kraan, bekertje vol, en drinken. Verzachting….

Tot er plots een stel valse tanden tegen mijn mond aan kletste. Ik had tandensap staan drinken. Ja, tandensap.

You do the math.

The end.

de sterkste schouders van de hele wereld

10264278_10152064401816496_858390029743164528_n.jpg

Ik kijk naar Via Annemie. Over afscheid nemen. En plots bedekt het mijn schouders, als een wollig, smorend deken. Ik schud mijn hoofd bij al deze verstikking. Een einde kan schoon zijn. Een einde kan vredig en warm zijn. Het kan een finish betekenen die, na een boeiend en meeslepend leven, eindelijk wordt behaald. Maar ik voel alleen maar een wurggreep en hap naar adem.

Mijn zintuigen staan op scherp de laatste tijd. Ze zoeken naar oude geuren, aaien de aanblik van gevlekte handen. Het woord ‘kanker’ is gevallen in mijn directe omgeving en nog nooit voelde alles zo nutteloos. Haarloze gedaantes, ga toch weg. Ik heb geen zin in aftakeling en wil niet denken aan vechten. Vechten impliceert strijd. Strijd is pijn. Pijn is lelijk, wat menig artiest ook mogen beweren.

Hoe doe je dat eigenlijk, het loslaten van eindeloze veiligheid? Hoe blijf je vredig terwijl je enkel in staat bent tot bevriezen en weglopen? Met een beetje chance hebben we nog alle tijd, en we denken allemaal van wel, maar ik pieker vaak nachtjes door. Waar mag ik alsjeblief mijn vermoeide hoofd leggen?

In dit licht is het moeilijk om naast de schaduwen te kijken. Dus zal ik het eens moeten leren, dat niets blijft wat het is. En dat de diepte van schoonheid gelijk loopt met de kans op verlies. 2 tranen heb ik voor deze bevinding, en dan berg ik weer alles op. Dan ga ik weer genieten van je zilveren kruin en aanblik, en alle kattenkwaad dat we delen.

Met af en toe mijn donkere kopje op je schouders. Schouders die voor mij altijd sterk zullen blijven. Vergeet dit niet: altijd.

Liefs

Sabine

advies voor dikkerdjes

12476090_10153239398191496_414777735_n
Drawing by Paulien Zeguers

Er zit een gezette vrouw in de trein de ‘Dag Allemaal’ te lezen, met op de achterste pagina een advertentie rond hoe je 10kg in 5 dagen kan verliezen. Een man neemt hier stiekem een foto van en zet deze op Instagram met als caption “Ze zou beter dat advies zelf opvolgen”, gevolgd door vele likes en hilarische bevestigingen.


Een meisje bestelt voor het hele gezin hamburgers bij McDo, en wordt daar uitgelachen door de kassierster. Dit voorval verschijnt op een nieuwssite en de éne na de andere zelfverklaarde deskundige reageert met uitspraken à la “Ièmand moet haar erop wijzen dat ze te dik is.”


ikzelf heb een shoot met een topmodel, en tijdens het bespreken van de nieuwe sporttrends kijkt ze me recht aan en zegt “Het schijnt dat het beter is om mager en onsportief te zijn, dan volslank en héél sportief.” Stilte. Aan de grond genageld lach ik mijn ongemak weg.


tumblr_m4c9b5glMZ1rr2r3po7_r1_1280

Liefste bodyshamer,

Je bent een pestkop.

Jouw scherpzinnigheid is bijna ontroerend, maar ik lach er vooral groen mee.

Ten eerste hoop ik van harte dat je zelf het perfecte leven leidt. Dat je nooit leder of bont draagt, dat je nooit te snel rijdt, noch onder invloed. Welke wagen bezit je trouwens? Ik gok ook dat jouw afval gesorteerd en handen telkens gewassen zijn. Dat je nooit gerookt hebt, en opportunisme geen deel van jouw bestaan uitmaakt. Smeer je je trouwens gedisciplineerd in als de zon komt te schijnen? Eigenlijk ga ik ervan uit dat je een voorbeeldfiguur bent, mét een medisch diploma. Specialisatie psychologie.

Dàn, eventueel, sta je in de positie om advies te geven aan ‘ons’, dikkerdjes.

In elk geval steunen jouw opmerkingen niet op kennis. Ik heb zelf nog nooit één spatje zelfvertrouwen weten groeien onder het juk van grove verwijzingen. Integendeel. Pesterijen duwen mensen met overgewicht vaak dieper de eenzaamheid in, met voeding als enige compagnon. Vicieuze cirkel? Iemand?

Ik verdenk je ervan dat je wil dat jouw persoonlijk beeld van wat schoon en maatschappelijk aanvaardbaar is een algemeen gegeven wordt, en dat jouw bijdehante en vaak ontzettend grove opmerkingen heel wat duimpjes en schouderklopjes opleveren. Even waan ik me op de speelplaats van een kleuterschool.

Maar kijk, ik probeer telkens het beste in een mens te zien, dus volg ik even de mogelijkheid dat jouw ‘raad’ en gedrag goedbedoeld is.

Dus jij, met je welgemeende bedenkingen, wil graag dat de geviseerde een gezonder leven krijgt, toch? Dat hij of zij niet teert op onze gezondheidszorg. Dat iedereen goed in z’n vel zit en tevreden door het leven wandelt. Daar wil je het rond laten draaien hé? Mag ik dan even mijn bijdrage leveren tot jouw aangrijpend altruïsme? Want het raakt me echt, en misschien komen we er samen wel uit.

  1. Het enige ‘bezit’ van een mens is zijn lichaam. Wat voor de één niet (esthetisch) verantwoord is, is dat voor de ander misschien wel. My property, my rules. We leven in een vrij land, en het opdringen van persoonlijke smaak is dan allesbehalve op zijn plaats, en eigenlijk ronduit onbeleefd. Ik weeg zelf 85 kg voor 1m75, en kan niet gelukkiger zijn met mijn ronde, gespierde billen en dito borsten. Nooit wil ik ze meer kwijt. Ze zijn stevig en sappig en brengen mij waar ik moet zijn met een veerkracht die ik met veel liefde omarm. En samen met mijn huisarts zorg ik ervoor dat heel dit trotse lichaam gezond blijft. Ik kijk overwegend met zachtheid naar mijn spiegelbeeld, dus wie ben jij dan, groothartige ziel, om mij van het tegendeel te overtuigen. Mag ik aub zélf kiezen wanneer ik tevreden ben met mezelf? Dankjewel.
  2. Niet elk slank persoon is fit, en niet elk mollig persoon is lui. Het leven is nooit dit zwart-wit. Ik zie mensen van alle leeftijden en lichaamstypes joggen, fietsen, zwemmen, yogales volgen, etc, en er verdomd hard in uitblinken. Zelf ben ik een voorstander van lichaamsbeweging, en vind ik er m’n sterkte, doorzettingsvermogen en gemoedsrust in. Als ik tenminste niet word uitgelachen en weggefluisterd. Je wil dat mensen sportiviteit ontwikkelen, maar duwt ze tegelijkertijd weg. Ik zie de logica niet.
  3. Enkele wetenschappelijke gegevens. Mensen zonder overgewicht die toch te maken krijgen met fatshaming hebben 2,5 keer meer kans op later overgewicht. Discriminatie op basis van gewicht is gelinkt aan een 6,67 keer groter risico tot obesitas. Bodyshaming beïnvloedt voor een substantieel deel de gezondheid van het slachtoffer. Daadwerkelijk overgewicht of niet, de persoon in kwestie vertoont vaker symptomen als diarree en hoofdpijn en een algemeen gevoel van onbehagen en stress.
  4. Zelfvertrouwen is alles. Merk je dat een vriendin last heeft van een eetprobleem? Val haar daar dan niet rechtstreeks op aan. Dit heeft geen zin, en duwt haar enkel maar dieper in de put. In plaats daarvan kan je ervoor zorgen dat er vertrouwen en veiligheid heerst tussen jullie. Moedig je vriendin aan in de goeie dingen die ze doet. Laat haar merken dat ze er mag zijn, net zoveel als élk ander persoon. Wees mekaars grootste supporter en probeer samen mooie en juiste keuzes te maken. Iemand is pas klaar voor verandering als ie er daadwerkelijk klààr voor is.
  5. Ons lichaam is belangrijk gereedschap, maar dat is onze geest ook. Er zijn ook nog andere dingen in het leven die mensen maken tot wie ze zijn. Mij lijken eigenschappen zoals (sociale) intelligentie, integriteit, openheid, warmte en humor net zo essentieel. Afwijzing en veroordeling op de simpele basis van looks is enggeestig en nutteloos. Behalve voor je ego dan. (verdorie, ik vergeet telkens hoe goed je intenties zijn!)
  6. Opkomen voor het menselijk behandelen van elkaar is niet gelijk aan de glorificatie van overgewicht (of magerzucht). Niemand verdient het om uitgescholden te worden. Dit heet niet ‘overgevoeligheid’ maar eerder ‘respect’. In geen geval helpt het bij een afslankingswens. Wederom dus contraproductiviteit.

We know. Het zorgwekkend groeiende obesitascijfer is niet iets om onder het tapijt te vegen. Diabetes, hartkwalen, gewrichtsproblemen… de gevolgen voor de gezondheid zijn onverwaarloosbaar en moeten ten alle tijden bespreekbaar blijven. Maar laat die bespreekbaarheid vooral plaatsvinden tussen de patiënt en zijn of haar arts/diëtist/trainer/geliefde/ouder. Jouw name calling is geen hulp in deze strijd, maar slechts een mager excuus voor de drang tot stigmatisatie.

Maar toch bedankt voor je bezorgdheid!

Liefs,

Sabine

gênante verhalen, hoofdstuk 1

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik was nogal een late.

18,5 ofzo.

Een volgroeid lijf had ik al langer, maar het kopje wou nog niet helemaal mee. Vond ik geen probleem trouwens, voor seks en andere weloverwogen dingen was er nog tijd genoeg. Later. En dus legde ik mijn plaatje van Take That nog eens op en schreef verder in mijn vriendenboekje. Lievelingseten spaghetti bolognese.

Niet dat seksualiteit me koud liet hoor, integendeel. Als je al van je 11de geconfronteerd wordt met je eigen uitdijende vormen, en rijpheid plots een gegeven was en geen vooruitzicht, dan volgt de verkenning automatisch. Maar om nu zelf te beginnen aan dat hele paringsritueel leek me veel te ingewikkeld en te ver van mn bed. Het leven als puber was al intens genoeg.

Lees verder “gênante verhalen, hoofdstuk 1”

the frenchman blues

 

11947545_10153007855311496_2887887098930060829_n

De zomer dwong me tot het accepteren van eindigheid. Mister French kwam en vertrok weer. Bloeien en bloeden. Ik had het al vaker meegemaakt, maar nog nooit met zo weinig respect en zo veel brutaliteit. De pathetiek spoot via deuren en ramen, dixit mijn dramatische instagramposts. Erover joh.

Dus, ik was belogen door een man met meerdere vrouwen. Hij had m’n vertrouwen gevraagd, gekregen en bij het huisvuil gezet. Volgens mij ligt het daar nog ergens te rotten, check maar eens. Bon, na de gebruikelijke ontkenning en verlamming kwam de allesoverheersende agressie en ik schrok van mijn eigen driftigheid. Woede is een sluipende moordenaar, met wraakzin als zijn wapen. Ik zeg het je.

Lees verder “the frenchman blues”

bagger swagger – the movie (explicit)

12499280_10156491303215171_235863065_o

Svenneke Mes, we kennen hem allemaal int stad. Snel van denken, nog sneller van babbel. Ik zie hem zo graag. De dude heeft trouwens een oog voor schoonheid, liefst die van de authentieke soort. En zijn creatieve geest staat geen seconde stil, want na zijn zeefdrukkerij, Bagger (de gezelligste bar van ’t Eilandje), kon een kledinglijn natuurlijk niet uitblijven.

Het is er eentje geworden met een verhaal. Bagger The Collection vertelt over de gabbercultuur van de jaren 90. Bonzai int kwadraat, met bombervesten, poffende shorts, bedrukte sweaters, en long sleeve t-shirts. Even serieus, waar zijn mijn Buffalo’s!? (Mams?)

Wat een chance trouwens dat de Svekkes mij vroeg om te collaboreren voor de shoot van deze collectie, want het was een verademing om met de baggersquad te mogen werken. De baggersquad is een groepje van vijf meisjes en jongens die geen ‘officiële’ modellen zijn, maar jongeren met een unieke stijl en complexloze attitude. Wat een eer om die prachtige koppies te mogen schminken, en ik hoop dat hiermee een nieuwe trend is gezet. Eentje van échte diversiteit, van herkenning, persoonlijke identiteit en een groot je m’ en fous-gehalte. Ik vind dat zo schoon.

Maar oordeel vooral zelf (en zet uw geluid op kei hard):

 

Team Bagger

Leider: Sven Mes / Productie en styling: Carolina Pizzutilo / Fotografie: Ulrike Biets / Film: Jef Callens / Modellen: Brain Boye, Yasko Bracke, Zjoske van den Wouwer, Paulien Zeguers, Natalia Majchrzak / Make up & hair by me

http://www.baggercollection.be

Persagentschap Marnix and Ally 

popcorn-etiquette

op16873

 

Mijn moeder en ik, dat is je reinste Thelma & Louise. Texasiaans gegil loert om elke hoek, als wij twee op de wereld worden losgelaten. Waarschijnlijk omdat we beiden even onhandig en luidruchtig zijn, of ‘enthousiast’, zoals ik het liever noem. In ieder geval, je zou je dood ergeren aan ons.

En zo was het vorige week nog eens tijd voor een date. We hadden het even gehad met onze mannen en wilden enkel nog Steven Spielberg’s verhaal horen.

Lees verder “popcorn-etiquette”