Tulum on my mind

IMG_1536

Mijn jetlag is bijna verwerkt.

‘Eindelijk!!’, dacht ik eerst. Het labiele slaappatroon en dito eetschema werkten op mijn systeem. Ik leek geen aarding te vinden met mijn oude vertrouwde thuis, dus een einde aan deze ellende leek me welgekomen. Maar met het verdwijnen van de jetlag, verdampt ook stilletjes aan het hele vakantiegevoel, en daar sta ik niet om te springen.

Mijn lief en ik trokken er, na een jaar vol overgave daten, voor het eerst écht op uit. We hadden beiden warmte nodig, een leeg hoofd en vol gemoed. De keuze viel voor Tulum, Mexico. Iets waar we ons alle twee mee konden verzoenen, en het feit dat we ons eerste grote akkoord als koppel hadden gesloten, gaf ons een gevoel van maturiteit.

Toch gierden de zenuwen door mijn keel bij het arriveren op Charles De Gaulles. Ik, een notoire vroegkomer, stond zwetend te wachten op een notoire laatkomer, en visioenen van gemiste vluchten, mislukte boekingen en gezichten vol frustratie bezorgden me klamme handjes. Het lief en ik hadden elkaar ook al 2 maanden niet meer gezien, FaceTime buiten beschouwing gelaten, en ergens had ik schrik dat het gevoel niet meer hetzelfde ging zijn. Onterechte angst, want terwijl ik alvast begon mee te schuifelen in een slaapdronken rij reizigers, voelde ik een paar donkere ogen de mijne vinden. Ik kon weer ademen….

Champagne, warme cashews, een overdaad aan service,…. daten met een American Airlines- bediende heeft zo z’n voordelen. Ik liet me er bij welvaren en genoot van alle zorg en aandacht. De verschrikkelijke overstap op JFK, met hun ontzettend arrogante security, niet meegerekend, konden we spreken van een succesvolle heenreis. En om 2h ’s nachts voelde onze glampingtent (locatie numéro uno) met steenharde matras als de grootste luxe ooit. De nudist in me kwam naar boven en bijna liep ik in mijn adamskostuum de douches tegemoet, tot ik werd teruggefloten door het lief. Ik kan inderdaad soms iéts te enthousiast uit de hoek komen.

IMG_1474
Glamping Harmony
IMG_1518 (1)
FLOW Tulum

Wakker worden in zo’n luxetent heeft iets dubbel: alles is te chique om van écht kamperen te kunnen spreken, maar airco blijkt dan weer te veel gevraagd. Ik besloot de ochtendhitte tegen te gaan aan het zwembadje van de camping, maar eindigde (i always follow the smell of food) aan tafel bij FLOW, het plaatselijke restaurantje dat me ineens deed kennis maken met waar Tulum bij de toeristen voor staat: ecologisch, hippie chique met veel aandacht voor gezondheid en plaatselijke producten. Afgetrainde dames met het perfecte beach hair, verscholen achter een designer zonnebril en een grote ‘açai bowl’. Voor dat beach hair wilde ik tekenen, en de sixpack sprak me ook wel aan, maar mijn honger was te groot en ik schranste me een weg door een pan eieren, brood met

IMG_1716
Beach hair, check.

hummus en een kan gemberlimonade. My type of hippie chique, quoi. Het was vakantie verdorie, geen haar op mijn hoofd dat aan restrictie dacht.

IMG_1503 (1)

Het lief was er ondertussen komen bijzitten, stram en met de slaap in de ogen. Ik liet hem doen. We uiten ons enthousiasme namelijk op een compleet andere manier: hij door rustig rond te wandelen, te dromen en met de locals te praten. Ik door oncontroleerbaar rond te huppelen, te zingen, en alles tegelijk uit te testen.

Deze tegenstelling in persoonlijkheid zorgde tijdens de eerste vakantiedagen voor best wat wrevel. We hadden

IMG_1795
Het lief @ Villa Clarita

ons ondertussen in Villa Clarita geïnstalleerd, de Airbnb die voor de rest van de week onze thuis zou wezen, en het evenwicht was nog even zoek. En eigenlijk kwam dat vooral door mijn zenuwachtig en overactief hoofdje. Ik had onze reis als test aangeduid, als bevestiging of we bij elkaar zouden passen, ja of neen. Die druk was voelbaar, en ik fladderde rond het lief voor aandacht en bevestiging tot de ergernissen -noodgedwongen- op tafel werden gesmeten. Woorden en tranen rolden, vooral van angst, later van opluchting. Het lief duidde heel correct aan dat het normaal was dat we ons ritme nog een beetje moesten vinden als koppel en dat het gediscussieer geen teken was van gebrek aan liefde. Zeker omdat wij liefhebben over landsgrenzen heen, hebben die dingen, bij het weerzien, wat zuurstof nodig. Onze kleurrijke temperamenten zouden de balans soms kunnen doen overslaan, maar dat hoeft geen probleem te wezen. Het woord ‘compromis’ viel en vanaf toen liepen de dagen op een prachtig ritme.

IMG_1584
Picture by Stephon Joseph

Ik leerde aanvoelen wanneer het lief de ruimte zocht om rond te dwalen en gaf hem die. Hij pikte feilloos op wanneer ik actie en ontdekking kon gebruiken en trok met me op pad. Tot bij de scooter dealer, bijvoorbeeld. Een risicovolle onderneming, op z’n minst, want wie mij een beetje kent, wéét dat ‘klunzig’ een zwaar eufemisme is bij de Screen Shot 2017-04-12 at 12.07.38 PMbeschrijving van mijn fysieke persoonlijkheid. Maar uiteindelijk wint de zin voor avontuur het altijd van alle onhandigheid en smijt ik me -vaak letterlijk- in de situatie. Zo ook bij de scooter dealer, die er geen goed oog in had. Ik negeerde zijn wantrouwen al struikelend en na 5 min waren we vertrokken…. De wind die mijn huidIMG_2004 aaide, de vrijheid van het razen, we reden van koffiebar naar ruïne, van cenote tot strandhuis. Dit was heerlijk! We voelden eindelijk de échte vibes van Tulum en die waren zalig! Zo moet je minstens één bezoekje (of 3, zoals wij) brengen aan La Eufemia. Deze strandbar met speelse vibes brengt cocktails, nacho’s en de meest overheerlijke vistaco’s op het ritme van schuimende golven en vrolijke beats.

Ook ‘Ki’Bok’ werd een vast adresje tijdens onze ritjes. Iced latté in de ochtend, een theetje met sigaar bij het vallen van de avond. Ik wilde nog, en meer, en zo snel mogelijk….

IMG_1878
Le Eufemia
IMG_1925
Picture by Stephon Joseph

IMG_2209

IMG_2227
Cenote
IMG_2021
Maya-ruïnes

IMG_2036

17841545_10154328035601496_1867121948_n
Picture by Stephon Joseph

De tijd vloog sneller dan we aankonden en toen onze laatste dag in zicht kwam, stelde het lief voor om, in het terugvliegen, een tussenstop te maken in Philadelphia. Gewoon, om onszelf nog 24h extra te gunnen. Ik zette mijn angsten opzij (verandering van plan

IMG_2332
Philly! Picture by Stephon Joseph

kan me de hoogste boom in jagen) en dreef mee op de zin voor ontdekking. Philly was trouwens de max! Door het aanbreken van de eerste lentedagen voelde de stad
enthousiast, fris en crisp aan. Mensen waren duidelijk opgelucht dat de zon weer scheen en de energie van de binnenstad had me helemaal in zijn macht. We logeerden in een hostel in het oude stadsgedeelte en verbaasden ons om de jonge energie die er hing: overal zag je nieuwe, kleine zaakjes die de hele buurt opfleurden. Beautyshops, sigarenwinkels, jonge designers, lunchplekjes,… Ik voelde me zowaar in Antwerpen, met als verschil dat je in Philly wél van de straten kan eten.

En dan brak het moment aan waar we beiden zo fel tegenop hadden gezien: de plicht riep en we moésten naar huis, het lief naar Manchester, ik richting Schiphol. We konden het moment niet langer meer uitstellen, en dus grapten we ons door die laatste, emotionele uren. We kwamen tot de conclusie dat we, mits kleine toegevingen langs beide kanten, heel mooi kunnen samenleven en -werken. Dat samen koken en muziek beluisteren met evenveel liefde gebeurt als grootse avonturen opzoeken. Dat conversatie en respect voor elkaars karakteristieken ons door lastige momenten kan sleuren. Dat een relatie niet verloopt zoals in tv-series, maar dat ieders verhaal en verleden van waarde is en een invloed heeft op de beleving van liefde. Dat lange afstandsrelaties niet persé gedoemd zijn om te mislukken, wat mijn omgeving soms ook durft te beweren, en we elkaar gewoon enorm graag zien. Dat ook wij recht hebben op goedgelovigheid en vertrouwen, in de liefde, in vibraties, in de zon en in elkaar.

Veel liefs,

Sabine

(Outfits gesponsord door Xandres Xline en Prima Donna Swim)

IMG_2384

coming-out

17360941_10154261899626496_1964402562_n

Eerlijk? Ik kan me geen periode herinneren dat gewicht géén rol speelde in mijn leven. Ik waggelde als peuter al door mijn dagen, chubby en blozend, met billen en wangen die smeekten om knijpgrage vingers.

Tijdens mijn lagere schoolperiode was ik me er steeds weer enorm van bewust hoe ik anders, groter, struiser, rijper was dan de rest. Niet dat het mijn zelfvertrouwen altijd neerhaalde, ik stond eigenlijk met plezier voor de spiegel, maar het cijfer op de weegschaal was al heel snel een issue, voor mezelf én mijn omgeving. Ik werd er gelukkig nooit om gepest, daar was mijn bek te groot voor, maar mijn kilo’s bepaalden wel mijn beslissingen. Zo wilde ik, bijvoorbeeld, als 7-jarige graag judoka worden. Tot ik doorhad dat je voor sparring en wedstrijden in gewichtsklassen zou worden opgedeeld. Het idee dat mijn gewicht door vreemden gekend (en in mijn perceptie: afgekeurd) zou worden, verpestte mijn sportief momentum al op zo’n jonge leeftijd, and so I dropped out.

Elke keer weer, die focus op de weegschaal, ook tijdens de gevreesde PMS*-dagen. Wéken op voorhand verzon ik al redenen om op de ‘dag des onheils’ afwezigheid te kunnen opgeven. Want niemand kénde me daar, niemand wist hoe mijn lichaam en (overgevoelige) geest in elkaar zat. Je sprong op de weegschaal en werd in een vakje geduwd. Na afloop waarschuwden ze waarschijnlijk mijn ouders met een standaardbrief waarin stond dat ze me van meer gezonde voeding en beweging moesten voorzien. Klein detail: dat déden ze thuis al. Ik groeide op met veel verse groenten en fruit, met rennen en spelen, met evenwicht op het bord. Maar soms zit er méér achter iemands’ overgewicht, soms moet je dieper graven om de reden te vinden. En dààr namen ze bij het PMS de tijd niet voor. Ik was te dik. Punt aan de lijn.

En zo ging het maar door, jaar na jaar, de schaamte om het gevreesde cijfer. Ik ging van overgewicht naar zwaar ondergewicht en wéér werd mijn ‘zijn’ bepaald door wat de weegschaal aangaf. Ik woog me voor het plassen, na het plassen, voor het douchen, na het douchen, voor mijn appel, na mijn appel,…. En zo ging het maar door, dag na dag na dag na dag…. Elk grammetje minder getuigde zogezegd van mijn doorzettingsvermogen en ‘kracht’. En zo draaide ik weg, in de mallemolen van anorexia.

Hoe hard ik ook gevochten had tegen mijn eetstoornissen en hoe opgelucht ik me ook voelde dat ik als winnaar uit de strijd was gekomen, die fucking weegschaal bleef wél mijn dagelijks humeur bepalen! Niemand wist hoeveel ik écht woog, ik loog er met veel gemak over ( jàren ervaring hé) omdat ik er was van overtuigd dat als mijn cijfer bekend zou geraken, ik veroordeeld zou worden. Mijn omgeving zou me anders bekijken, me minder mooi, minder aantrekkelijk en minderwaardig vinden. In mijn fantasie hoorde ik de roddels, het gespot en de afkeuring al weerklinken in de (online) gangen.

En eigenlijk ben ik al die zever zo beu! Beu om in een maatschappij te leven waarin er een even groot taboe rust op het cijfer van de weegschaal als rond het cijfer op onze loonbrief. Beu om de éénzijdige visie op gewicht van officiële instanties te moeten aanzien. Beu om complexen aangepraat te krijgen door een dolgedraaide dieetindustrie die meesurft op onze onzekerheden. Beu om in een vuil vakje gestoken te worden door de mode-industrie. Beu om op tv weinig diversiteit te zien qua lichaamsvorm. Beu om in magazines het éne crashdieet na het anderen te moeten lezen. Ik ben het beu om verbaasde blikken op mensen hun gezicht te zien als ik zeg dat ik gezond eet en ontzettend veel sport. Alsof ‘dikker zijn’ sowieso synoniem zou staan aan ‘lui’. Ik ben al het goedbedoelde advies beu van zogezegde kenners die ‘het beste met me voorhebben’. Ik ben de bodyshaming beu, on- en offline, door jongeren én volwassen. Ik ben de 1001 dieetboeken en -goeroes beu, die niet beseffen dat er naast evenwicht op ons bord ook vooral evenwicht in ons hoofdje nodig is vooraleer die BMI zich terug rechttrekt.

Maar vooral, vooral,  ben ik het beu dat ik me al het bovengenoemde ook aantrek, dat het mijn gedachten op hol doet slaan en invloed heeft op mijn dagelijkse leven. Ik heb alle soorten lichamen gehad, van 48kg tot 100kg, maar ben wel gewoon nog steeds Sabine. Een beetje ouder nu, ook een beetje wijzer en zachter. En met veel goesting om het taboe rond ‘gewicht’ open te trekken. Want ik geloof in het feit dat je pas iets kan tackelen als je het uit de schaduw sleept, als het gewicht ervan wordt afgehaald (pun intended).17354895_10154261977091496_1680691651_n

En dus zeg ik ‘FOERT!’, gedaan met de gène! Hier heb je mijn gewicht, te nemen of te laten. Vanaf nu neem ik juiste beslissingen enkel nog omdat mijn lijf en spirit erom vragen, en niét mijn weegschaal.

Liefs,

Sabine

*huidige CLB

my body is my child

20b22b5b710aa7aa5013cdcf1240c76e

Ik heb afgelopen jaar vaak over mijn lijf gepraat, en over dat van een ander. Over hoe we er tegenover staan en hoe we ermee omgaan. Ik heb positieve en negatieve gewoontes aangekaart, mijn mening kunnen geven en naar de verhalen van anderen kunnen luisteren.

Op een bepaald moment waren mijn woorden dan ook op, had ik gezegd wat ik wilde zeggen en snakte ik vooral naar dat felbegeerde evenwicht in mijn éigen dagen. Mijn nieuwe relatie verdiende meer energie, mijn close vrienden ook. En dus liet ik ‘lief voor mijn lijf’ bewust even zijn eigen gangetje gaan. Het was betekenisvol genoeg om op zichzelf te staan.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en de gedachte aan hoe ik mijn lijf (en geest) nog beter zou kunnen behandelen blijft een constante. Want afgelopen maanden waren zo turbulent dat verdwenen slechte gewoontes terug hun kopje lieten zien. Het gevaar lijkt nooit  hélemaal geweken. Toch is het uiteindelijk is het een ‘njet’ geworden. Geen  haar op mijn hoofd dat eraan dacht om destructie te verkiezen boven vooruitgang. En dus ontwikkelde ik voor mezelf een soort van mantra, een overtuiging die ervoor zorgt dat de relatie tussen mezelf en mijn lichaam gewaarborgd blijft.

Deze visie maakt de vergelijking tussen mijn lichaam en mijn (denkbeeldig) kind: ’behandel je lichaam alsof het je kind zou zijn’. En dat doe je met liefde, met aandacht, met een streng oog en héél veel aanmoediging, toch?  Je leert je spruit gezonde gewoontes aan en laat het genieten van gekkigheid. Je begeleidt het doorheen moeilijke periodes met geduld en verzorging. Soms maakt je uk je misschien horendol, woest, gefrustreerd of bezorgd, doet het dingen die jij graag anders zou zien. En toch, toch blijf je het graag zien. Misschien met gebalde vuisten op de rug, maar de liefde is er. De band tussen kind en ouder is oneindig, eentje die niet te verbreken valt. En zo zou de relatie tussen je lichaam en persona ook moeten zijn. Ik wil mezelf graag tot rust kunnen wiegen, me wikkelen in verzorging. Ik wil foute gewoontes afleren en boos kunnen zijn op mijn lichaam zonder het te slopen. Ik wil me voeden, mentaal en lichamelijk. Ik wil er zijn, voor mezelf, élke dag weer.

Is this midlife crisis calling?

29bb35fc697a52f55da970c75be19790

k ben een oude ‘Gilmore Girls’-fan, bekeek de reeks wel 20 keer. Wanneer ik met griep in bed stak, wanneer ik liefdesverdriet moest verwerken, of gewoon, omdat ik er zin in had. Dus toen ik hoorde dat het ‘Revival’-seizoen eindelijk op netflix stond, haalde ik de popcorn al boven! Mijn teleurstelling was dan ook groot toen ik merkte dat de acteerprestaties er duidelijk op achteruit waren gegaan. Ik wilde na aflevering 2 al afhaken, maar toch was er iets dat mijn aandacht trok. Ik werd geraakt. Niet door het wervelende geratel van Lorelai 1 en 2, my god, nee. Ik herkende vooral de struggles waarmee ze worstelden. Ze speelden met zorgen die me op het ogenblik ook bezighouden.

Al een aantal maanden heb ik het gevoel dat ik op een kruispunt sta en het verwart me danig. Ik weet niet meer hoe me te kleden, hoe me te gedragen, met wie een vriendschap te onderhouden en met wie niet. Ik werk hard en maak beslissingen die grote mensen nu eenmaal maken, maar telkens weer vraag ik me af of het de juiste zijn. Of ik, mét die beslissingen in mijn binnenzak, niet een andere droom aan me voorbij laat gaan.

Ik wil zoveel, te veel misschien, liefst 3 levens tegelijk. Zodat ik in het éne de mama kan zijn van mijn eigen liefdevolle kroost, in het andere de harde carrièrevrouw en in de laatste een doorwinterde wereldverbeteraar. Tussendoor zou ik ook graag de wereld zien, natuur in al zijn gedaantes aanschouwen, me onderdompelen in culturen en kleuren die me inspireren en laten ontwikkelen. Ik wil mijn lief meer en beter leren kennen, ons de tijd gunnen om het rustig aan te doen, zonder druk van de omgeving die, met al zijn goedbedoelde raad, soms verdomd zwaar kan doorwegen. Ik zou graag zoveel mogelijk uit mijn jaren halen, maar terwijl de seizoenen voorbij schuiven voel ik vooral de onrust groeien en ik lijk het niet geplaatst te krijgen. Is this midlife crisis calling?

Weet je, ooit wou ik naar Londen verhuizen met de intentie om een internationale visagiste te worden, maar angst voor het onbekende weerhield me hiervan. Dromen najagen was voor zij die het zich konden permitteren en daar hoorde ik niet bij. Of zo voelde het toch. Ik botste op beperkingen van zowel financiële, praktische als emotionele aard en moest maar eens tevreden zijn met wat ik had. Evenwicht en normaliteit nastreven. Niet zeuren. Ofzoiets. Denk ik.

Ik krijg mijn wensen en dromen duidelijk niet met elkaar verzoend en het jaagt me de bomen in. En misschien moet ik eens onder ogen komen dat ik een enorme broekschijter ben die het onbekende niet durft toe te laten. Controle laten schieten, wat heb ik het daar moeilijk mee. Met als gevolg dat ik dromen vooruitschuif en ze zo op 1 hoop gooi waardoor alle overzicht verloren geraakt. Misschien moet ik gewoon leren ademen, stoppen met wachten op hét grote signaal en in het water springen.

Peace of mind, where are thou….

Liefs

Sabine

I didn’t give in

430bafb8e833f5c8898e3e9fcf909393

(gisterenavond)

Ik kom net van de badkamer. M’n mouwen opgerold, kaakspieren losgeschud. Ik klikte het licht aan, keek naar mezelf in de spiegel en besliste om rechtsom te keren.

Bijna was ik terug bij af. Maar ik hield mijn eten binnen. Ik had niet voor niets zo hard gevochten.

Er gebeuren de laatste maanden heel wat spannende dingen in mijn leven: een nieuw lief, een nieuw appartement, een nieuw boek en nieuwe projecten. Begrijp me niet verkeerd, deze gebeurtenissen maken me ontzettend gelukkig, content, ze geven me liefde en een soort opvulling van ambitie. De sympathie van alle kanten is geweldig en steunt me stevig in de rug. En toch voel ik me opgedraaid. Verandering maakt me soms bang, al zoek ik het evenzeer vaak op. Ik vind het moeilijk om mijn evenwicht te houden als te veel mensen en te veel dingen aan me trekken. Als verwachtingen hoog zijn. Al ben ik vooral zélf diegene die ze stelt. De ironie.

Dus probeer ik nu simpelweg te slapen. Te mediteren en te wandelen. Mijn sterkte te vinden in mijn job als visagiste (wat ik nog het allerliefste doe). De drang naar controle los te laten. En te babbelen met zij die het dichtst bij me staan. Morgen voel ik me waarschijnlijk wel weer beter. Want zo gaat dat dan, toch? Ups en downs, omhoog en omlaag, ontspanning en angst. Ik probeer dit moment niet als een zwakte te zien, wat me heel wat energie vergt, en kijk weer met trots naar mijn spiegelbeeld. You didn’t give in girl. You didn’t give in.

the art of celebration – Lief voor mijn lijf

ephu_sabine-peeters_lief-voor-mijn-lijf_051

 

Even ademhalen.

Niet voor lang, want morgen plan ik mijn grote verhuis.

Het zijn drukke tijden: shoots volgen elkaar op, editorials liggen in de winkel, lezingen krijgen vorm, en dan natuurlijk het uitkomen van mijn nieuwe boek ‘Lief voor mijn lijf’ en de daarmee gepaard gaande media coverage. Je zou bijna denken dat ik beter zelf eens naar de vermoeidheid van mijn lichaam zou luisteren (en je hebt gelijk).

Vandaag is het exact een week geleden dat ik mijn nieuwste kindje aan het publiek voorstelde, met een casual boeklancering in The Kube. Er zijn nauwelijks woorden om te omschrijven hoe gelukkig ik me voelde (na) die avond…. De oprechte gezichtjes, de lachsalvo’s hier en daar, de drank die rijkelijk vloeide, goodies voor eigen verwennerij (for real, dank u Dove, Kiehl’s, MAC, Little Miracles en Pronails!!) en al de liefde die in de lucht hing, voor elkaar en voor ons lijf. Ik zag mensen kussen, huilen, grinniken en luisteren. Het was fantastisch! JULLIE WAREN FANTASTISCH! Mijn trillende zenuwen maakten éindelijk plaats voor een zweem van tevredenheid…. We did it!!!! Het was ons gelukt om een avond te creëren waarop iédereen plaats had om zichzelf te mogen zijn! Meer kon ik écht niet wensen (bij het typen van deze woorden verschijnt er weer een schele glimlach op mijn gezicht).

ephu_sabine-peeters_lief-voor-mijn-lijf_155

Ondertussen is ‘Lief voor mijn lijf’ een eigen leven beginnen leiden. Via (online) magazines, kranten, radio-optredens en vooral via mijn lezers. De eerste reacties druppelen binnen en zijn soms heel erg emotioneel. Ze houden me wakker. Het is duidelijk dat er beweging nodig is, verandering. Een nephu_sabine-peeters_lief-voor-mijn-lijf_166ieuwe richting die zachtheid en eigenheid promoot. Ik besef dat wat ik doe maar een minieme druppel op een hete plaat is, maar liever dit dan helemaal géén druppel.

Zij die afgelopen woensdag op mijn boeklancering waren, herinneren zich misschien nog dat ik mijn (bleiterige) speech afrondde met een zelfgeschreven gedichtje.

Ook deze keer sluit ik graag mijn tekstje mee af….

 

 

screen-shot-2016-09-28-at-3-48-11-pm

mijn lief is zwart

hand.jpg

Mijn lief is zwart.

Hij heeft een prachtige persoonlijkheid, geduld voor tien, een ongelooflijk oog voor schoonheid, en de sterkste armen (ik verdwijn zo graag in zijn knuffels).

Maar wat onze omgeving enkel lijkt te zien is zijn huidskleur. De reductie van zijn geweldig persona tot enkel de tint van zijn zachte velletje. Want mijn lief is zwart.

Als geprivilegieerde blanke vrouw dacht ik te weten wat racisme inhield. Ik had ‘The Help’ wel gezien hoor, had gelezen over slavernij en kolonisatie, en vaak gediscussieerd met vrienden rond het ‘zwarte piet’-thema. Mijn passie voor body positivity en gevecht tegen seksisme en algemene discriminatie gaven me een gevoel van superioriteit. Alsof ik als dikkere vrouw alle kennis van discriminatie bezat. I thought I knew shit.

Wellll…. I didn’t.

Ik weet niét hoe het voelt om geen herkenning te vinden in het straatbeeld. Om altijd ‘the odd one out’ te zijn. Om nooit gewoon in te blenden met de rest of me thuis te mogen voelen en hoofd neer te mogen leggen.

Ik weet niét hoe het voelt om steeds nagestaard te worden, zelfs al moei ik me enkel met mijn eigen zaken.

Ik weet niet hoe het voelt om me te moeten schamen, dag in dag uit, voor iets wat ik niét kan veranderen. You can’t wash away skincolour.

Ik weet niét hoe het voelt om te moeten vechten voor een positie in een artistieke wereld die open en niet-oordelend claimt te zijn, maar mijn cultuur liever ziet als bron van inspiratie en inkomen dan als een gelijkwaardige partner.

Ik weet niet hoe het voelt om mijn geschiedenis genegeerd te zien op school. En met open mond van verbazing te moeten aanhoren hoe slavernij en kolonisatie, die miljoenen en miljoenen raciale slachtoffers maakte in het verleden, worden afgedaan als slechts ‘het doorgeven van cultuur’.

Ik weet niet hoe het voelt om door omgeving en politie sneller als dader dan als slachtoffer te worden beschouwd.

Ik weet niet hoe het voelt om steeds het middelpunt van seksgrapjes te zijn, en de vooroordelen steeds  te moeten counteren die zeggen dat ‘iedereen van mijn soort wel promiscue zal zijn’..

Ik weet niet hoe het voelt om niet te mogen dromen van eerlijk verdiend succes. Ik ken geen weigering van jobs op basis van mijn huidskleur, noch de passieve veronderstelling dat ik me meer moet bewijzen dan mijn collega, voor dezelfde functie.

En vooral: ik ken de moedeloosheid niet die opzwelt bij het doormaken van bovenstaande punten. Bij het ‘nooit goed genoeg zijn’ en het afgeblokt worden in quasi elke vorm van protest of groepering.

Ik hoor de stem van mijn lief soms trillen van onmacht. Hij verdient alles wat ik heb, én veel meer. En alhoewel ik hem de wereld wil geven, wens ik hem vooral een samenleving toe waarin hij zijn succes zélf kan creëren. Waarin er geluisterd wordt naar zijn verhalen en gevoelens en er respectvolle samenwerkingen op een organische manier ontstaan. Waarom, echt waarom, is dit zo moeilijk?